آسیب‌شناسی توصیف فعل مرکب در کتاب‌های دستور زبان فارسی (تعریف و اصطلاحات)

منابع

1. ابوالقاسمی، محسن (1389). دستور تاریخی زبان فارسی، چ هشتم،تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه­ها (سمت).
2. ارژنگ، غلامرضا (۱۳۹۴). دستور زبان فارسی امروز، چ هشتم، تهران: قطره.
3. اصفهانی، حبیب (1394). دستور سخن، به کوشش محسن معینی، تهران: چشمه.
4. افراشی، آزیتا (۱۳۹۱). ساخت زبان فارسی (ویراست۲). چ 4، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه­ها (سمت).
5. انوری، حسن و احمدی گیوی، حسن (۱۳۹۲). دستور زبان فارسی۲، ویرایش چهارم، چ 3، تهران: فاطمی.
6. باطنی، محمدرضا (۱۳۹۲). توصیف ساختمان دستوری زبان فارسی، چ سی‌ام، تهران: امیرکبیر.
7. البرزی ورکی، پرویز (۱۳۷۷). «نقدی بر مقاله "فعل مرکب در زبان فارسی" از دکتر محمد دبیر مقدم»، زبان ادب، شمارۀ ۵، زمستان. صص۶۹- ۸۹.
8. بصیریان، حمید (۱۳۹۰). دستور زبان فارسی، قم: مرکز بین‌المللی ترجمه و نشر المصطفی صلی‌ا...علیه‌وآله.
9. توک، گلوریاشین (۱۳۶۳). «شکل‌گیری افعال انضمامی (مرکب) در زبان فارسی»، ترجمۀ ابراهیم جدیری سلیمی، نشریۀ دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، ش۱۳۳. صص۱۲۷- ۱۵۲.
10. جلائی، مریم (۱۳۹۳). «آسیب‌شناسی کاربرد فعل در زبان بینابینی فارسی آموزان در کشورهای عربی(در سه سطح مختلف زبان آموزی)»، مجموعه مقاله‌های نهمین همایش بین‌المللی انجمن ترویج زبان و ادب فارسی، به‌کوشش فرامرز آدینه، انتشارات دانشگاه پیام نور، صص۱۶۳۵- ۱۶۴۶.
11. جهان‌ختک، شفقت (۱۳۷۶). دستورنویسی فارسی در شبه قارۀ هند و پاکستان، تهران: مرکز نشر دانشگاهی.
12. حق‌شناس، علی‌محمّد و همکاران (۱۳۹۲). زبان فارسی (۲) ـ ۲/ ۲۲۰. چ 16، تهران: شرکت چاپ و نشر کتاب‌های درسی ایران.
13. حلیمی، احمد کمال­الدین (1986). المرجع فی قواعد­اللغة الفارسیة، چ 2، کویت: ذات­السلاسل.
14. خانلری، پرویز ناتل  (۱۳۹۲). دستور زبان فارسی، چ 24، تهران: توس.
15. ـــــــــــــــــــ (۱۳۶۶). تاریخ زبان فارسی، ج ۲، چ 2، تهران: انتشارات بنیاد فرهنگ ایران.
16. خزاعی‌فر. علی (۱۳۸۴). «نگاهی به فعل مرکب از دیدگاه فرهنگ‌نویسی»، نامۀ فرهنگستان، سال ۲، شمارۀ ۷، صص۱۸- ۲۵.
17. خطیب‌ رهبر، خلیل (۱۳۸۱).‌ دستور زبان فارسی، تهران: مهتاب.
18. خواجوی، علیرضا (1385). «رویکردی نو به فعل از دیدگاه روان‌شناسی زبان»، رشد آموزش زبان و ادب فارسی (77)، بهار، صص23-25.
19. خیامپور، عبدالرسول (۱۳۷۵). دستور زبان فارسی، چ 10، تهران: کتابفروشی تهران.
20. دبیرمقدم، محمد (۱۳۹۲). «فعل مرکب در زبان فارسی»، پژوهش­های زبان‌شناختی فارسی (مجموعه مقالات)، چ 3، تهران: مرکز نشر دانشگاهی، صص۱۴۹-۱۹۶.
21. دهخدا، علی‌اکبر (۱۳۷۷). لغت­نامه، چ دوم از دوره جدید، تهران: دانشگاه تهران.
22. ذوالفقاری، حسن (۱۳۹۲). راهنمای ویراستاری و درست‌نویسی، چ 3، چ 1: ۱۳۸۷، تهران: علم.
23. رضایی، محمد و اکبری، آزاده (۱۳۹۳). «فعل در کشف‌المحجوب»، مجموعه مقاله‌های نهمین همایش بین‌المللی انجمن ترویج زبان و ادب فارسی، به‌کوشش فرامرز آدینه، انتشارات دانشگاه پیام نور، صص۳۰۲۱- ۳۲۲۳.
24. رفیعی جیردهی، علی (۱۳۹۳). «تجلی "امید" در شعر حافظ»، مجموعه مقاله‌های نهمین همایش بین‌المللی انجمن ترویج زبان و ادب فارسی، به‌کوشش فرامرز آدینه، انتشارات دانشگاه پیام نور، صص۳۳۴۳- ۳۳۵۱.
25. روحانی، کمال (۱۳۹۰). «فعل مرکب و راه‌های تشخیص آن»، رشد آموزش زبان و ادب فارسی، شمارۀ۱، پاییز، صص۵۹- ۶۳.
26. زعفرانلو کامبوزیا، عالیه کرد و عبدالکریمی، سپیده و آقاگل‌زاده، فردوس و گلفام، ارسلان (۱۳۹۰). «مجهول‌سازی افعال مرکب فارسی از منظر معنایی و نظریۀ معنی‌شناسی مفهومی»، فصلنامۀ پژوهش‌های زبان و ادبیات تطبیقی، دورۀ ۲، شمارۀ ۲ (پیاپی۶)، تابستان، صص۱- ۱۷.
27. زهره‌وند، سعید (۱۳۹۴). مقوله‌های زبانی و دستور زبان فارسی، خرم‌آباد: دانشگاه لرستان.
28. زینمی شندونی چینی، محمدبن حکیم (۱۳۸۸). منهاج­الطلب: کهن‌ترین دستور زبان فارسی، تحقیق و بررسی ابوطالب میرعابدینی، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی.
29. ساسانی، فرهاد (۱۳۹۰). «آیا انضمام و ترکیب در فعل فارسی توجیه‌پذیر است؟»، مجموعه مقالات سومین هم‌اندیشی صرف، به‌کوشش فریبا قطره و شهرام مدرس خیابانی، تهران: اهورا، صص۸۱- ۱۰۶.
30. سالاری، قاسم و بهره‌رو، مجید و موسوی، فاطمه (۱۳۹۳). «گونه‌های هنجارگریزی زبانی در سبک آثار داستانی ابراهیم گلستان»، مجموعه مقاله‌های نهمین همایش بین‌المللی انجمن ترویج زبان و ادب فارسی. به‌کوشش فرامرز آدینه، انتشارات دانشگاه پیام نور، صص۳۶۴۰- ۳۶۶۰.
31. سامعی، حسین (۱۳۷۴). «تکیۀ فعل در زبان فارسی: بررسی مجدد»، نامۀ فرهنگستان، سال۱، شمارۀ۴، صص ۶ – ۲۱.
32. سامعی، حسین و همکاران (۱۳۹۳). الگوهای ساخت واژه در زبان فارسی، تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی.
33. شریعت، محمدجواد (۱۳۶۷). دستور زبان فارسی، چ 3، تهران: اساطیر.
34. شقاقی. ویدا (۱۳۸۶). «انضمام در زبان فارسی». دستور، شمارۀ۳، بهمن، صص۳- ۳۹.
35. شمیسا، سیروس (۱۳۹۳). بیان، ویراست چهارم، چ 3، تهران: میترا.
36. صدری‌افشار، غلامحسین و حکمی، نسرین و حکمی نسترن (۱۳۹۳). فرهنگ معاصر فارسی یک جلدی، ویراست چهارم، تهران: معاصر.
37. طالقانی، میرزاحسن­بن محمدتقی (۱۸۹۹). لسان­العجم، بمبئی: بی‌نا.
38. طباطبایی، علاء‌الدین (۱۳۸۴). «فعل بسیط و مرکب در زبان فارسی»، نامۀ فرهنگستان، دورۀ۷، شمارۀ۲، شهریور، ص۲۶- ۳۴.
39. طبیب‌زاده، امید (۱۳۹۳). دستور زبان فارسی براساس نظریه گروه‌های خودگردان در دستور وابستگی، چ 2، تهران: مرکز.
40. عزاوی، نعمة رحیم (۱۳۹۲). روش‌شناسی پژوهش‌های زبان شناختی (با تأکید بر زبان عربی)، ترجمۀ جواد اصغری، تهران: مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران.
41. عشوری، محمد (۱۳۸۴). نگرشی نو به فعل فارسی، تهران: نشر کوچک.
42. علوی‌مقدم، بهنام و پاشایی، محمدرضا (۱۳۹۴). دستور زبان فارسی برپایه زبان‌شناسی، چ 4، تهران: لوح زرین.
43. فاضل، نوید (۱۳۹۲). دستور زبان پارسی، تهران: آگه.
44. فرشیدورد، خسرو  (۱۳۹۲). دستور مفصل امروز برپایه زبانشناسی جدید: شامل پژوهش‌های تازه‌ای درباره آواشناسی و صرف و نحو فارسی معاصر و مقایسه آن با قواعد دستوری... ، چ4 ، تهران: سخن.
45. ـــــــــــــــــ (۱۳۷۲). «ساختمان دستوری و تحلیل معنایی اصطلاحات علمی و فنی»، مجموعه مقالات سمینار زبان فارسی و زبان علم، تهران: مرکز نشر دانشگاهی، صص۲۶۸- ۳۶۱.
46. ـــــــــــــــــ (۱۳۸۳). فعل و گروه فعلی و تحول آن در زبان فارسی، تهران: سروش.
47. فرهنگستان زبان و ادب فارسی (۱۳۸۹). دستور خطّ فارسی، چ 9، چ 1: ۱۳۸۱، تهران: فرهنگستان زبان و ادب فارسی (نشر آثار).
48. فلبر، هلموت (۱۳۸۱). مبانی اصطلاح‌شناسی، ترجمۀ محسن عزیزی، تهران: مرکز اطلاعات و مدارک علمی ایران.
49. قریب، عبدالعظیم و همکاران (۱۳۶۳). دستور زبان فارسی پنج استاد، تهران: انتشارات مرکزی.
50. کرمانی، محمد کریم خان (۱۳۶۵). رساله در صرف و نحو زبان فارسی، تهران: مؤسسه هزارپیشه. چاپخانه سعادت.
51. کرمی، علی (۱۳۸۶). «گسترش‌پذیری افعال مرکب»، آموزش زبان و ادب فارسی، دورۀ۲۱، شمارۀ۱، پاییز، صص۴۸- 53.
52. لازار، ژیلبر (۱۳۹۳). دستور زبان فارسی معاصر، چ 3، با ترجمۀ مهستی بحرینی، تهران: هرمس.
53. محمدابراهیمی، زینب و فرقانی‌فرد، مرضیه (۱۳۸۹). «آموزش فعل مرکب فارسی به غیرفارسی زبانان»، فصلنامه علمی- پژوهشی «پژوهش زبان و ادبیات فارسی»، شمارۀ۱۶، بهار، صص۱۳۵- ۱۵۴.
54. مرادی، ابراهیم و کریمی‌دوستان، غلامحسین (۱۳۹۲). «بررسی معنایی فعل مرکب در زبان فارسی»، نشریۀ ادب و زبان، سال۱۶، شمارۀ۳۳، بهار و تابستان، صص۳۰۵- ۳۲۵.
55. مرزبان‌ راد، علی (۱۳۶۸). دستور سودمند، چ 6، تهران: جهاد دانشگاهی.
56. مشکوة‌الدینی، مهدی (۱۳۵۷). «ویژگی‌های نحوی و معنائی فعل‌های مرکب در فارسی»، جستارهای ادبی، شمارۀ۵۵، پاییز، صص۵۵۹- ۵۸۱.
57. مشکوة‌الدینی، مهدی (۱۳۷۰). دستور زبان فارسی بر پایۀ نظریۀ گشتاری، چ 2، مشهد: دانشگاه فردوسی مشهد.
58. مشکور، محمدجواد (۱۳۶۶). دستورنامه در صرف و نحو زبان پارسی، چ 12، تهران: مؤسسه مطبوعاتی شرق.
59. مظفر، محمدرضا (۱۳۸۷). المنطق، چ 18، قم: اسماعیلیان.
60. مقداری، صدیقه سادات و صیادی، خدیجه (۱۳۹۱). «پدیدۀ انضمام در زبان فارسی»، مقاله‌های هفتمین همایش انجمن ترویج زبان و ادب فارسی، ج۹، تهران: دانشگاه علامه طباطبایی، صص۸۲۲- ۸۳۲.
61. مؤمنی، فرشته (۱۳۹۴). دستور تحلیلی زبان فارسی: رویکردی زبان‌شناختی، تهران: انتشارات سیاهرود.
62. نغزگوی کهن، مهرداد و داوری، شادی (۱۳۹۱). «همکردشدگی»، ویژه‌نامۀ نامۀ فرهنگستان، شمارۀ۸، صص۲۲۷- 244.
63. نگهت سعیدی. محمدنسیم (۱۳۹۲). دستور معاصر زبان دری، با ویرایش محیی‌الدین مهدی، چ 2، کابل: امیری.
64. نوبهار، مهرانگیز (۱۳۸۹). دستور کاربردی زبان فارسی، تهران: رهنما.
65. وحیدیان کامیار، تقی باهمکاری غلامرضا عمرانی (۱۳۹۰). دستور زبان فارسی (۱)، چ 13، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت).
66. وفایی، عباسعلی (1391). دستور تطبیقی، تهران: سخن.
67. همایون، همادخت (۱۳۹۴). واژه‌نامه زبان‌شناسی و علوم وابسته،ویراست دوم، چ 4، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
68. همایونفرخ، ‌عبدالرحیم (۱۳۶۴). دستور جامع زبان فارسی، چ 3، تهران: علمی.
69. Karimi-Doostan, Gholam Hosain (1997). Light verb constructions in Persian (Ph.D. dissertation). Essex University, England.