پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 44 |
| تعداد شمارهها | 1,877 |
| تعداد مقالات | 15,278 |
| تعداد مشاهده مقاله | 43,731,469 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 17,563,686 |
فراتحلیل تأثیر مداخلات روانشناختی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی بر اساس پژوهشهای منتشرشدۀ ده سال اخیر ایران | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| پژوهش نامه روانشناسی مثبت | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مقاله 4، دوره 11، شماره 2 - شماره پیاپی 42، شهریور 1404، صفحه 73-100 اصل مقاله (1.47 M) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22108/ppls.2026.147366.2683 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| نویسندگان | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ابوالقاسم یعقوبی* 1؛ اکبر عروتی موفق2؛ محمدرضا روشنائی3؛ زینب قربانی3 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 1استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 2دانشیار، گروه معارف اسلامی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 3کاندیدای دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| چکیده | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| هدف از این پژوهش شناسایی تأثیر مداخلات روانشناختی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی با استفاده از رویکرد فراتحلیل بود. پژوهش حاضر از نظر هدف، توصیفی و از نظر نوع استفاده، کاربردی و از نظر نوع دادهها، پژوهشی کمّی بود. جامعۀ تحت بررسی شامل مقالههای علمی-پژوهشی و پایاننامههای کارشناسیارشد در پایگاههای اطلاعاتی داخلی در زمینۀ بخشش در زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی از سال 1392 تا سال 1402 بود که از میان آنها، 19 پژوهش به عنوان نمونه وارد فرایند فراتحلیل شدند. برای محاسبۀ اندازۀ اثر، از اندازۀ اثر هجز و مدل اثرات ثابت و تصادفی، برای بررسی وجود سوگیری انتشار در مطالعات اولیه از نمودار فونل پلات و آزمون اصلاح و برازش دووال توئیدی و برای بررسی همگنی مطالعات از آزمونهای و آزمون آماری کوکران استفاده شد. نمودار فونل پلات نشانگر سوگیری محدود در انتشارات است؛ به نحوی که با افزودن هشت مطالعه به نمونه، توزیع مطالعات فراتحلیل متقارن خواهد شد و تورش ناشی از سوگیری انتشار برطرف میشود. بر اساس نتایج آزمونهای و آزمون آماری کوکران، ناهمگونی مطالعات تأیید شد. طبق شاخص اندازۀ اثر هجز، اندازۀ اثر و Z محاسبهشده برای 14 مداخله از 18 مداخله معنادار بود. همچنین، اندازۀ اثر کلی در مدل ثابت برابر 454/1 و در مدل تصادفی برابر 602/1 بود. ترکیب نتایج پژوهشهای انجامشده نمایانگر تنوع مداخلاتی است که بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی اثری معنادار دارند. | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| کلیدواژهها | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| بخشش؛ خیانت؛ زنان؛ مداخلات روانشناختی؛ فراتحلیل | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| اصل مقاله | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
ازدواج یکی از مهمترین رویدادها در چرخۀ زندگی انسان است (محققی و همکاران، 1403) که از نظر اجتماعی، به عنوان پیوندی هدفمند و باثبات بین زن و مرد شناخته میشود (عباسپور و همکاران، 1403). از طرفی، تفاوت در باورها، رفتارها و عادات فردی زوجین میتواند به عنوان یک منبع استرس عمل کند و در صورت عدم مدیریت مؤثر، احتمال شکلگیری تعارض و کاهش رضایت زناشویی را افزایش دهد (روشنائی و همکاران، 1400؛ میدانچی و همکاران، 1399). به عبارت دیگر، اگر ازدواج و زندگی خانوادگی زمینهای مساعد را برای ارضای نیازهای روانی زوجین ایجاد نکند، نه فقط بهداشت روانی تحقق نمییابد، بلکه با پیامدهای منفی متعددی از جمله احساس نارضایتی کلی، افت سلامت روان و کارکرد کلی همراه است (فرجی و همکاران، 1400). زندگی زوجین با خطراتی مواجه است که خیانت یکی از این عوامل است (Roshanaei, 2022). خیانت زناشویی[1] به هر گونه رابطۀ عاطفی یا جنسی خارج از چارچوب رابطۀ متعهدانۀ زناشویی اطلاق میشود که با نقض صریح یا ضمنی قراردادهای اعتماد و انحصار بین دو شریک زندگی همراه است. این رفتار ممکن است در قالبهای جسمانی، عاطفی یا دیجیتال رخ دهد (Levine, 2010 Glass & Wright, 1992;). خیانت زناشویی از جملۀ مواردی است که بیشترین نگرشهای منفی در جامعه نسبت به آن وجود دارد (شریفی ساعی، 1402). به عبارت دیگر، خیانت زناشویی از مسائل پیچیده در فرایند زوجدرمانی به شمار میآید. درمانگران، پس از خشونت خانگی، مداخله در موارد خیانت را دومین چالش بزرگ درمانی میدانند و همواره بر پیامدهای عمیقاً منفی آن بر ثبات رابطه تأکید میورزند (محققی و روشنائی، 1401). بر اساس شواهد پژوهشی، خیانت زناشویی به عنوان یک رویداد آسیبزا، به طیفی وسیع از آسیبهای روانی-اجتماعی برای زنان منجر میشود که فراتر از رنجش هیجانی زودگذر هستند. این آسیبها در چهار بُعد اصلی دستهبندی میشوند: آسیب هیجانی-شناختی شامل علائم افسردگی، اضطراب، کاهش عزتنفس و نشخوار فکری مداوم (Lonergan et al., 2021; Shrout & Weigel, 2020)، آسیب ارتباطی با محوریت فروپاشی اعتماد، احساس خیانت، کاهش صمیمیت و افزایش تعارضهای مخرب (آرمین و همکاران، 1400؛ Parker & Campbell, 2017)، آسیب روانتنی، همچون علائم شبه اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)[2]، بیخوابی و افت سلامت جسمانی (Lonergan et al., 2021; Rokach & Chan, 2023) و آسیب وجودی-معنایی که بحران در باورهای بنیادین دربارۀ وفاداری، عدالت و هویت فردی را در بر میگیرد (Rokach & Chan, 2023). در بافت فرهنگی ایران، این ابعاد معمولاً با لایههای اضافی احساس شرم، نقض تقدس ازدواج و تعارض نقشهای سنتی تشدید میشوند (فاتحیزاده و همکاران، 2016). بنابراین، مداخلات روانشناختی مؤثر باید نه فقط بر تسهیل بخشش، بلکه بر التیام این ابعاد چندگانه آسیب متمرکز باشند. زمانی که یکی از زوجین از خیانت طرف مقابل خود مطلع میشود، مهمترین چالشی که با آن مواجه است، تصمیمگیری دربارۀ بخشش[3] و ادامۀ رابطه یا قطع آن است. با اینکه خیانت یکی از جدیترین اشتباهاتی است که فرد میتواند در حق همسرش انجام دهد و بهراحتی قابل بخشش نیست، در بسیاری از مواقع، بخشش میتواند به التیام زخمها و کاهش تنشها کمک کند. زوجدرمانگران بر این نکته تأکید دارند که بخشیدن جزء حیاتی فرایند درمان آسیبهای جدی در روابطی مانند خیانت محسوب میشود (مرسلی و همکاران، 1397). بخشش هم یک صفت شخـصیتی به شمار میآید و هم پاسخی است به خطاهای بینفردی (یعقوبی و حسینی اصل نظرلو، 1392). از این رو، بخشش به عنوان هدف نهایی برای زوجهایی که از خیانت آسیب دیدهاند، اهمیت دارد؛ خواه آنها تصمیم بگیرند به رابطۀ خود ادامه دهند یا آن را پایان دهند (Sodani et al., 2019). از این رو، توانایی در بخشش همسر ممکن است به پایداری رابطه و افزایش رضایت زناشویی منجر شود. در اسلام، خیانت زناشویی بهشدت محکوم شده و حتی دارای مجازات است. از طرف دیگر، در آموزههای اسلامی، بر عفو و گذشت به عنوان یک فضیلت اخلاقی کلیدی تأکید شده است. برای نمونه، رسول اکرم (ص) در حدیثی میفرماید: «از یکدیگر گذشت کنید تا کینههای شما برطرف شود». از آنجا که در حوزۀ زوجدرمانی سعی بر کاهش مشکلات زناشویی و بهبود رابطه است، این اصل اخلاقی عام در حوزۀ خانواده و روابط زناشویی نیز کاربرد بنیادین دارد. برخی از پژوهشهای روانشناختی معاصر در بافت فرهنگی ایران نشان میدهند بهرهگیری از این چارچوب ارزشی میتواند در فرایند بخشش و ترمیم رابطه پس از آسیبهایی همچون خیانت زناشویی، به عنوان یک منبع معنابخش و تسهیلگر عمل کند (ایزدی و همکاران، 1401). برخی از پژوهشها نشان میدهند وجود نگرش مثبت و معنوی به رابطۀ زناشویی میتواند با توانایی بخشش همسر مرتبط باشد و به تبع آن، به سلامت و تحکیم رابطه کمک کند (مقیمی و همکاران، 1401). پژوهشها نشان دادهاند بخشش خیانت نقش کلیدی در حفظ روابط عاشقانه ایفا میکند و تأثیری مثبت بر سلامت جسمی و عاطفی زوجین دارد (Sodani et al., 2019). در مقابل، خیانت، مشکلاتی بزرگ برای رابطۀ زناشویی به همراه دارد (Peluso & Spina, 2008) و یکی از شایعترین دلایل مراجعه به زوجدرمانگر است (Whisman et al., 1997)؛ از این رو، روابط فرازناشویی خارج از ازدواج توسط مشاوران خانواده، به عنوان یکی از دشوارترین مشکلات برای درمان قلمداد میشود (Gordon et al., 2005). با توجه به اینکه سیستم خانواده در زمرۀ مهمترین سیستمهای اجتماعی است که بر اساس ازدواج بین دو جنس مخالف شکل میگیرد، حفظ و تداوم آن از اهمیت زیادی برخوردار است (فروزانفر و صیادی، 1398؛ شعاع کاظمی، 1398) و مداخلات و درمانهایی مختلف در راستای بخشش و کاهش آسیبهای خیانت تدوین و ارائه شدهاند. اثربخشی این درمانها در پژوهشهایی گوناگون به اثبات رسیده است. از جملۀ مهمترین مداخلات مؤثر در زمینۀ بخشش خیانت همسر میتوان به رویکردهای هیجانمدار[4]، شناختی-رفتاری[5]، بینسیستمی[6]، مبتنی بر پذیرش و تعهد[7]، واقعیتدرمانی[8]، معنادرمانی[9]، بخششمحور مبتنی بر دیدگاه اسلامی، شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی[10]، طرحوارهدرمانی[11]، معنوی-مذهبی و ... اشاره کرد. آقاگدی و همکاران (1397) در پژوهش خود نشان دادند درمان ذهنآگاهی بخششمحور بر بخشش در زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر مؤثر است. همچنین، اسودی و همکاران (Asvadi et al., 2022)، عسگری و همکاران (1400) و ایمانیزاد و همکاران (1400) در پژوهشهای خود نشان دادند زوجدرمانی هیجانمدار بر بخشش در زنان مبتلا به خیانت همسر تأثیرگذار است. بر اساس پژوهش دهقانی و اصلانی (1399)، زوجدرمانی مبتنی بر مدل درمان جراحت دلبستگی و زوجدرمانی یکپارچهنگر بر بخشش در زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی مؤثر است. نجاری و همکاران (1402) در پژوهش خود نشان دادند زوجدرمانی طرحوارهمحور بر بخشش در زنان بعد از خیانت همسر مؤثر است. هنرپروران (1393)، عسگری و همکاران (1402) در پژوهشهای خود بیان کردند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر بخشش زناشویی زنان آسیبدیده از بیوفایی زناشویی مؤثر است. بر اساس پژوهش محمدی و همکاران (1402)، گلشنی و قاصدی (1398)، شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی مؤثر است. کارگر خرمآبادی و همکاران (1395) در پژوهش خود نشان دادند مشاورۀ گروهی بخششمحور مبتنی بر دیدگاه اسلامی تأثیری معنادار بر افزایش تمایل به بخشش در زنان بعد از خیانت همسر دارد. همچنین، هوشیان و همکاران (1401) در پژوهشی نشان دادند مداخلات معنوی-مذهبی بر بخشش در زنان دارای تجربۀ بدرفتاری هیجانی همسر مؤثر هستند. در پژوهشهای خارجی، نیز مداخلات مختلف بر بخشش زنان مؤثر هستند، از جمله درمان بینسیستمی روشی مؤثر در بهبود اعتماد زوجین و تسریع فرایند بخشش است (Fife et al., 2007). نتایج بررسی اثربخشی معنادرمانی در متأهلان نشان میدهد این درمان در بهبود مواردی مانند رضایت زناشویی، بیرمقی و بیآلایشی زناشویی، خستگی هیجانی و افسردگی اثربخش بوده است (Southwick et al., 2016). گرینبرگ و همکاران در پژوهشی نشان دادند درمان هیجانمدار اثربخشی مثبتی بر بخشش دارد (Greenberg et al., 2010). با وجود گسترش پژوهشهای داخلی در یک دهۀ اخیر دربارۀ اثربخشی مداخلات روانشناختی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی، شواهد موجود پراکنده و فاقد یکپارچگی لازم است. هر مطالعه به صورت مجزا و در نمونهای محدود، فقط یک یا دو مداخله را بررسی کرده و تصویری جامع از قدرت اثرگذاری مقایسهای این رویکردها ارائه نداده است. این پراکندگی، انتخاب مؤثرترین راهبرد درمانی را برای درمانگران و سیاستگذاران حوزۀ سلامت روان دشوار میکند. از سوی دیگر، هیچ مطالعۀ فراتحلیلی با تمرکز ویژه بر شواهد تولیدشده در بافت فرهنگی ایران و با هدف ترکیب کمّی و نظاممند این یافتهها انجام نشده است. بنابراین، پژوهش حاضر به عنوان اولین فراتحلیل در این حوزه، با جمعبندی و تحلیل مقایسهای پژوهشهای ده سال اخیر، در پی پرکردن این خلأ پژوهشی است. دستاورد این مطالعه تعیین اندازۀ اثر کلی مداخلات، رتبهبندی اثربخشی آنها و شناسایی عوامل ناهمگنی خواهد بود که مبنایی محکم برای تصمیمگیری مبتنی بر شواهد در حیطۀ بالینی، برنامهریزی مداخلات هدفمند و هدایت پژوهشهای آینده فراهم میکند و در نهایت، گامی مؤثر در مسیر کمک به بازسازی روانشناختی این زنان و تحکیم خانواده برمیدارد. با توجه به مطالب مطرحشده، این پژوهش در پی پاسخ به پرسشهای زیر است:
روش روش پژوهش، قلمرو پژوهش و نمونه: فراتحلیل به عنوان یک روش پژوهشی، به طور نظاممند و کمّی، دادههای حاصل از مطالعات متعدد را ترکیب و از این طریق، امکان کشف الگوها و ارتباطاتی جدید را فراهم میکند که در مطالعات منفرد و جداگانه قابل شناسایی نیستند (یعقوبی و همکاران، 1404). به بیان دیگر، این روش قادر است با یکپارچهسازی یافتههای پراکنده و متنوع پژوهشهای پیشین، از جمله گزارشهای پژوهشی، اسناد آرشیوی و منابع بلااستفاده در مراکز علمی، کتابخانهها و سازمانها، بهرهوری از این دادهها را افزایش دهد و از هدررفت منابع پژوهشی جلوگیری کند. در این پژوهش، تحلیل بر روی تعدادی از پژوهشهای انجامشده در رابطه با مداخلات مؤثر بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی صورت گرفت. در این مطالعه، از مدلهای اثرات ثابت و تصادفی برای تحلیل دادهها استفاده شده است (Cohen, 1988). براساس جدول 1 و به منظور انتخاب مطالعات مناسب، از «معیارهای ورود و خروج» استفاده شد؛ به طوری که فقط پژوهشهایی در تحلیل گنجانده شدند که حداقل استانداردهای روششناختی را رعایت کرده باشند. همچنین، محدودۀ زمانی مطالعات انتخابی به پژوهشهای انجامشده در داخل کشور بین سالهای 1392 تا 1402 محدود شد. برای جستوجوی مقالهها، ابتدا با کلیدواژههای فارسی در پایگاههای دادۀ ایرانداک، جهاد دانشگاهی، مگایران، نورمگز و پورتال جامع علوم انسانی در سال 1403 جستوجوی نظامند انجام شد. ترکیب کلماتی مانند تأثیر (و دیگر واژههای معادل از جمله اثرگذاری و اثربخشی) و بخشش (و دیگر واژههای معادل از جمله بخشایش، بخشودگی، ترمیم و بخشندگی) برای این هدف استفاده شد. پس از مرور مطالعات مرتبط با موضوع پژوهش، تعدادی مقاله انتخاب و وارد فراتحلیل شدند. در نهایت، تعداد 19 مقاله به عنوان نمونه وارد فراتحلیل شدند که در جدول 2 آورده شدهاند و برابر 31 واحد فراتحلیل است. شکل 1 و جدول 1 نحوۀ انتخاب مطالعات برای انجام فراتحلیل را نشان میدهد.
شکل 1 دیاگرام فرایند گردآوری مطالعات اولیه در مراحل مختلف نمونهگیری (اقتباس از PRISMA) Figure 1 Diagram of the Process of Collecting Primary Studies at Different Stages of Sampling (Adapted from PRISMA)
جدول 1 نحوۀ انتخاب مقالهها Table 1 How to Select Articles
جدول 2 اطلاعات کلی پژوهشهای تحت بررسی Table 2 General Information about the Studies Reviewed
روش اجرا و تحلیل: برای تخمین تعداد مطالعاتی که ممکن است در فرایند جستوجو نادیده گرفته شده باشند، از روش ایمن از خطا استفاده شد. برای بررسی ناهمگونی بین مطالعات واردشده در فراتحلیل، آزمون آماری کوکران ( ) اجرا شد. همچنین، شاخص به منظور بررسی درجۀ ناهمگونی بین مطالعات محاسبه شد. این شاخص نشان میدهد چه درصدی از تغییرپذیری در اندازۀ اثرها ناشی از ناهمگونی واقعی بین مطالعات است. به منظور بررسی پایایی و ثبات نتایج، تحلیل حساسیت به دو روش انجام شد: نخست، با حذف تدریجی هر یک از مطالعات و محاسبۀ مجدد اندازۀ اثر کلی و دوم، با طبقهبندی مطالعات بر اساس کیفیت روششناختی (مطالعات با نمرۀ کیفیت بالا در مقابل مطالعات با نمرۀ کیفیت متوسط) که تفاوتی معنادار بین این زیرگروهها مشاهده نشد. این تحلیلها با استفاده از قابلیتهای نرمافزار CMA-3 انجام شد و نتایج آن در بخش یافتههای تکمیلی ارائه شده است. محاسبۀ اندازۀ اثر در این فراتحلیل به صورت جامع و نظاممند انجام شد. برای متغیرهای پیوسته از تفاوت استانداردشدۀ میانگینها (SMD) با فرمول Hedges' g و فاصلۀ اطمینان 95 درصد استفاده شد. در رابطه با مطالعات چندگروهی، اندازۀ اثر برای هر جفت مقایسه به صورت مجزا محاسبه و سپس با روشهای ترکیب اثرات چندگانه در نرمافزار CMA-3 تلفیق شد. در تمامی محاسبات، واریانس و خطای استاندارد هر اندازۀ اثر محاسبه و در تحلیلها لحاظ شد. در مواردی که مطالعات آمارههای لازم را گزارش نکرده بودند، از روشهای برآورد مبتنی بر آمارههای دیگر (مانند مقادیر t، F یا p-value) استفاده شد تا دقت و جامعیت تحلیلها حفظ شود. یافتهها یکی از جنبههای کلیدی در فرایند انجام فراتحلیل بررسی سوگیری انتشار است. سوگیری انتشار به این معناست که یک فراتحلیل ممکن است نتواند تمامی پژوهشهای مرتبط با موضوع تحت بررسی را پوشش دهد، زیرا برخی از مطالعات به دلایل مختلف ممکن است منتشرنشده باشند یا در پایگاههای دادۀ معتبر نمایهسازی نشده باشند. یکی از متداولترین روشها برای تشخیص این نوع سوگیری استفاده از یک نمودار پراکندگی دوبُعدی موسوم به نمودار قیفی است. در این نمودار، اندازۀ اثر محاسبهشده برای هر مطالعه در مقابل حجم نمونۀ آن مطالعه ترسیم میشود.
شکل 2 نمودار قیفی این پژوهش Figure 2 Funnel Diagram of This Research
شکل 2 در پاسخ به پرسش شمارۀ 1 (بررسی سوگیری انتشار) ارائه شده است. با توجه به شکل 2، چند سوگیری انتشار در مطالعات وجود دارد که بیانگر عدم انتشار یا عدم دسترسی به برخی از مطالعات است؛ از این رو، برای ارزیابی و تعدیل سوگیری انتشار از روش اصلاح و برازش دوال توئیدی استفاده میشود. جدول 3 نتایج روش اصلاح و برازش دوال و توئیدی را نشان میدهد.
جدول 3 نتایج اصلاح و برازش دوال و توئیدی Table 3 Results of the Doval and Tweedie Correction and Fitting
جدول 3 در ادامۀ پاسخ به پرسش شمارۀ 1 (بررسی سوگیری انتشار) آورده شده است. بر اساس دادههای موجود در جدول 3، لازم است هشت مطالعۀ دیگر انجام شوند تا این پژوهش و فراتحلیل کامل و بدون نقص باشد. این هشت مطالعه میتوانند ارزش مشاهدهشدۀ 45/1 را به مقدار تعدیلشدۀ 18/1 در مدل اثرات ثابت و همچنین، ارزش مشاهدهشدۀ 60/1 را به مقدار تعدیلشدۀ 21/1 در مدل اثرات تصادفی کاهش دهند. اما نتایج حاضر با توجه به مقدار بسیار زیاد آزمون N ایمن از خطای روزنتال (2908 مطالعه) که بسیار فراتر از معیار استاندارد 10+K است، از اعتبار آماری کافی برخوردار است. علاوه بر این، آزمون N ایمن از خطای روزنتال تعداد مطالعات گمشده (با اثر میانگین صفر) را محاسبه و مشخص میکند باید به تحلیلها اضافه شوند تا عدم معناداری آماری برای اثر کلی حاصل شود. جدول 4 نتایج آزمون N ایمن از خطا را در این پژوهش ارائه میدهد.
جدول 4 نتایج آزمون N ایمن از خطا (تعداد ناکامل بی خطر) کلاسیک Table 4 Results of the Classic Fail-Safe N Test (Incomplete Safe Number)
جدول 4 به منظور ادامۀ پاسخ به پرسش شمارۀ 1 (ارزیابی قابلیت اعتماد اندازۀ اثر) ارائه شده است. با توجه به دادههای این جدول، باید تعداد 2908 مطالعۀ گمشده (با میانگین اثر صفر) به فراتحلیل مداخلات روانشناختی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی افزود تا به یک اندازۀ اثر کلی نامعنادار آماری بینجامد و آلفا بیشتر از 05/0 شود. با توجه به زیادبودن این تعداد، میتوان گفت اندازۀ اثر کلی قابل اعتماد است. همچنین، برای بررسی همگنی مطالعات از آزمون کوکران (Q) استفاده شده است که نتیجۀ آن نشان داد آمارۀ Q در سطح 05/0 معنادار است (14/87=Q و 30=df). بنابراین، فرض مبتنی بر همگنی مطالعات رد و نتیجه گرفته میشود گروه مطالعات تحت بررسی ناهمگن است. همچنین، شاخص نشان میدهد 57/65 درصد از تغییرات کل مطالعات به دلیل ناهمگنی گروه مطالعات است. در ادامه، فراوانی، درصد فراوانی، اندازۀ اثر و سطح معناداری متغیرهای حاصل از مطالعات پیشین در جدول 5 طبقهبندی و ارائه شده است. در جدول 5، اثربخشی 18 مداخلۀ روانشناختی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی (متغیر وابسته) در پژوهشهای پیشین بررسی شده است. از میان این مداخلات، به ترتیب درمان هیجانمدار، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، رواندرمانی، شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی و درمان بینسیستمی در مطالعات پیشین دارای بیشترین فراوانی هستند.
جدول 5 اندازۀ اثر مداخلات روانشناختی بر بخشش Table 5 Effect Size of Psychological Interventions on Forgiveness
جدول 5 در پاسخ به پرسش شمارۀ ۲ (مقایسۀ اثربخشی مداخلات) تنظیم شده است. با توجه به آنچه در این جدول آمده است، اندازۀ اثر و Z محاسبهشده برای همۀ مداخلات روانشناختی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی، به جز مداخلات رواندرمانی، آموزش گروهی آنلاین تابآوری، درمان وجودی و درمان مرور زندگی (14 مداخله از 18 مداخله)، معنادار است (05/0>p. همچنین، همۀ متغیرها دارای اندازۀ اثر مثبت بودند.
جدول 6 اندازۀ اثر کلی مطالعات بر اساس مدل ثابت و تصادفی Table 6 Overall Effect Size of Studies based on Fixed and Random Models
جدول 6 در پاسخ به پرسش شمارۀ 3 (تعیین اندازۀ اثر کلی) ارائه شده است. این جدول نشان میدهد مقدار Z در مدل ثابت برابر 17/18 و در مدل تصادفی نیز برابر 41/11 و معنادار است (05/0>p. در مدل ثابت، اندازۀ اثر کلی برابر 45/1 و در مدل تصادفی، برابر 60/1 است؛ از این رو، اندازۀ اثر کلی برای همۀ مطالعات در هر دو مدل زیاد است (دلاور، 1394).
بحث پژوهش حاضر با استفاده از روش فراتحلیل و با هدف بررسی نتایج پژوهشهای انجامشده در زمینۀ مداخلات روانشناختی بر بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی انجام شده است. برای ارزیابی دادهها و محاسبۀ اندازۀ اثر، ابتدا پیشفرضهای مربوط به آزمون فراتحلیل بررسی شدند. با استفاده از نمودار فانل پلات، تعداد مطالعات مورد نیاز برای ایجاد تقارن در دادهها تعیین شد. آزمون اصلاح برازش دووال و توئیدی در هر دو مدل اثرات ثابت و تصادفی نشان داد برای کاهش سوگیری، به افزودن هشت مطالعه به سمت چپ نمودار نیاز است. آزمون ناهمگونی نیز حاکی از معناداری ناهمگونی مطالعات بود (05/0>p که با ۹۵ درصد اطمینان فرض صفر رد شد. شاخص نیز نشان داد حدود 57/65 درصد از تغییرات کل مطالعات منتشرشده ناشی از ناهمگونی گروه نمونه است. نتایج آزمون N ایمن از خطا بیانگر این بود که مقدار Z معنادار است (05/0>pو مشخص شد که لازم است تعداد 2908 مطالعه به نمونۀ فراتحلیل اضافه شود تا اندازۀ اثر به آلفای برابر 05/0 کاهش یابد. نظر به بالابودن این عدد، میتوان گفت اندازۀ اثر کلی حاصلشده برای مداخلات روانشناختی مرتبط با بخشش معتبر است. اندازۀ اثر کلی در هر دو مدل اثرات ثابت و تصادفی معنادار بود (05/0>pو در هر دو مدل، این اندازۀ اثر در حد بالا گزارش شد. این یافتهها بهوضوح نشان میدهد مداخلات روانشناختی تحت بررسی در این پژوهش تأثیر مثبت و قابل ملاحظهای بر بخشش داشتهاند. بخشش یکی از مهارتهایی است که در کاهش تعارضات زناشویی و پیشگیری از تشدید مشکلات مؤثر است. بر اساس متون رواندرمانگری، بخشش به احیای روابط کمک میکند، تلخی و خشم را از بین میبرد و به شفای جراحتهای عاطفی درونی میانجامد (قلیپور فیروزجائی و همکاران، 1402). بنابراین، توجه به مفهوم بخشش و ارائۀ مداخلات لازم برای افزایش آن در زوجین آسیبدیده از خیانت و جلوگیری از پایان زندگی زناشویی بسیار حائز اهمیت است. مداخلات روانشناختی مختلفی برای تقویت توانایی بخشش وجود دارند. در ادامه، مداخلات روانشناختی با بالاترین تکرار مداخلات و اندازۀ اثر بررسی میشوند. بر اساس نتایج این فراتحلیل، از میان مداخلات روانشناختی بر بخشش، درمان هیجانمدار دارای بیشترین تکرار در پژوهشهای استفادهشده بود. درمان هیجانمدار یک رویکرد زوجدرمانی است که بر اهمیت فرایندهای عاطفی تأکید میکند و هدف آن کمک به افراد برای دسترسی و تغییر احساسات خود و تسهیل درک عمیقتر از احساسات مربوط به خیانت است (Johnson, 2012). این رویکرد بر خیانت به عنوان آسیب و صدمهای روانی به حس تعلق همسران تأکید میکند و چنین تصور میشود که بخشش در طی فرایند درمانی آسیب به حس وابستگی رخ میدهد (Peluso, 2007). درمان هیجانمدار میتواند به زنان کمک کند تا از چشمانداز احساسی پیچیدۀ پس از خیانت عبور کنند و به آنها اجازه میدهد تا درد و خشم خود را ابراز کنند و در عین حال، تعامل همدلانه با شرکای خود را تشویق میکند (Johnson, 2012). این فرایند، خودآگاهی و تنظیم عاطفی را ارتقا میدهد که برای بخشش بسیار مهم است (Greenberg, 2015). به طور کلی، این رویکرد نه فقط به پردازش آسیبهای مرتبط با خیانت کمک میکند، بلکه پویایی رابطه را با توانمندسازی زوجها برای بازسازی اعتماد افزایش میدهد (Zuccarini et al., 2013). درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد نیز دارای تکرار بالایی در این فراتحلیل است. تکنیکهای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر اساس فنون شناختی و رفتاری هستند که هدف اصلی آنها ارتقای الگوهای رفتاری جدید و سالم در افراد از طریق سازههای کلیدی انعطافپذیری روانشناختی است که تحت عنوان تماس با لحظۀ حال به طور کامل و پذیرش و ذهنآگاهبودن به عنوان یک انسان شریف تعریف میشود (نجاری و همکاران، 1402). این رویکرد به زنان کمک میکند تا درد عاطفی ناشی از خیانت را درک کنند و در عین حال، متعهد به اقداماتی باشند که باعث بهبودی و رشد شخصی میشوند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد میتواند فرایند بخشش را با کمک به افراد در تمایز بین افکارشان دربارۀ خیانت و ارزشهای واقعیشان تسهیل کند؛ بنابراین، آنها را قادر میکند تا به شیوهای سازنده به جلو حرکت کنند. یکی دیگر از رویکردهایی که دارای تکرار بیشتری در این پژوهش است، شناخت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی است. شناخت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی به عنوان حالت توجه برانگیخته و هدفمند به همراه پذیرش بدون قضاوت از تجربههای زمان حال تعریف میشود. شناخت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی به گونهای طراحی شده است که توجه به بدن، احساسات بدنی، افکار و هیجانات را افزایش میدهد (محمدی و همکاران، 1402). این رویکرد به زنان کمک میکند تا احساسات پیچیدۀ مربوط به خیانت را بشناسند و با آنها مقابله کنند، مانند عصبانیت، صدمه و غم و اندوه؛ و در نتیجه، درک دلسوزانه از تجربیات خود را تقویت میکنند. این رویکرد میتواند به کاهش قابل ملاحظه در پریشانی عاطفی مرتبط با آسیبهای رابطهای منجر شود، در حالی که ظرفیت فرد برای همدلی و بخشش را افزایش میدهد. در نتیجه، شناخت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی از طریق توسعۀ مهارتهای تمرکز حواس، شرکتکنندگان را برای اصلاح الگوهای فکری منفی مرتبط با خیانت و حرکت به سمت موضعی بخشندهتر مجهز میکند و در نهایت، بهزیستی روانشناختی و شفای بینفردی را ارتقا میدهد. مشاورۀ گروهی بخششمحور مبتنی بر دیدگاه اسلامی که در این فراتحلیل یکی از مداخلات با بیشترین اندازۀ اثر شناسایی شد، فرایند بخشش را در یک چارچوب نظاممند اخلاقی-عملی قرار میدهد. این رویکرد فراتر از تکنیکهای روانشناختی مرسوم عمل میکند و با بازتعریف معنایی رنج ناشی از خیانت، آن را از یک شکست شخصی به آزمونی الهی و فرصتی برای تقرب و رشد معنوی تبدیل میکند (کارگر خرمآبادی و همکاران، 1395). در این مداخله، شناخت خود و محدودیتهای فرد خاطی صرفاً یک بینش شناختی نیست، بلکه از طریق مفاهیم دینی عمیقی مانند «عفو به مثابۀ تقوای الهی»، «پاداش اخروی صابران» و «تسلیم در برابر قضای خدا» هدایت میشود. این مفاهیم به فرد توجیهی فرابشری و متعالی برای بخشش ارائه میدهند که از توجیهات زمینی قویتر است. علاوه بر این، فضای گروهی همدل متشکل از افراد همکیش و همتجربه احساس شرم، انزوا و قضاوت را به حداقل میرساند و هویت جمعی جدیدی مبتنی بر ارزشهای تابآورانۀ دینی ایجاد میکند. در این فضا، اعضا نه فقط از جانب درمانگر، بلکه از سوی یک جامعۀ کوچک ارزشی نیز برای گذشت تشویق و حمایت میشوند. بنابراین، قدرت این مداخله از همنوایی سه عنصر بازسازی شناختی-معنایی مبتنی بر متون دینی، حمایت اجتماعی-هویتی در گروه همگن، و تسهیل یک رفتار فضیلتمحور (بخشش) در قالب یک تکلیف دینی نشئت میگیرد که در مجموع، مسیر دشوار بخشش را برای فرد هموار و معنادار میکند. مداخلات معنوی-مذهبی نیز به عنوان یکی از قدرتمندترین مداخلات در این فراتحلیل ظاهر شدند. این اثربخشی برجسته را میتوان در توانایی ذاتی معنویت برای پاسخگویی به عمیقترین نیازهای هستیشناختی فرد آسیبدیده تبیین کرد. همانطور که کریدلر، اشاره کرده است، خیانت از سوی نزدیکترین حامی، بنیانهای اعتماد و امنیت وجودی فرد را متلاشی میکند (Kreidler, 1995). در این بحران، مداخلات معنوی-مذهبی با فراهمآوردن یک چارچوب تبیینی کلنگر و آرامشبخش وارد عمل میشوند. این چارچوب ابتدا با ارجاع رنج به یک نظام کیهانی معنادار (مانند آزمایش الهی، بخشی از سرنوشت) از بار قضاوت شخصی و احساس قربانیبودن مطلق میکاهد. سپس، با تقویت این باور که فرد در پیشگاه نیروی برتر حمایتگری (خداوند) دیده میشود و تنها نیست، حس امنیت ازدسترفته را در سطحی متعالی بازمیگرداند (هوشیان و همکاران، 1401). این احساس حضورداشت الهی منبعی بیپایان برای امید، تابآوری و قوت قلب فراهم میآورد. مهمتر آنکه، معنویت معمولاً شامل تمرینهایی منظم مانند دعا، نیایش، مراقبه یا توکل است که بهخودیخود به تنظیم هیجانات منفی، مانند خشم و اندوه منجر میشوند و فضای درونی را برای پذیرش و بخشش آماده میکنند (سلیمی و همکاران، 1398). در نهایت، بسیاری از نظامهای معنوی، بخشش را نه یک انتخاب، که یک فضیلت و گاه یک تکلیف میدانند. بنابراین، این مداخلات به فرد کمک میکنند تا از منطق تنگِ حسابگریِ بینفردی (آیا او لیاقت بخشش دارد؟) فراتر رود و عمل بخشش را به عنوان گامی در مسیر کمال اخلاقی و قرب الهی بازتعریف کند. این ارتقای نگرش، بار هیجانی تصمیم به بخشش را کاهش میدهد و آن را ممکنتر میکند. از دیگر مداخلات روانشناختی بر بخشش که تکرار و اندازۀ اثر زیادی در این فراتحلیل داشت، درمان بینسیستمی است. درمان بینسیستمی یک رویکرد یکپارچه است که بر تعامل بین فرایندهای روانشناختی فردی و پویایی رابطه متمرکز است. این روش درمانی بر درک سیستمهای رابطهای پیچیدۀ درگیر در خیانت تأکید میکند و افراد را قادر میکند تا پاسخهای عاطفی خود را در چارچوبی وسیعتر از روابط بینفردی کشف کنند. درمان بینسیستمی به زنان کمک میکند تا تجربیات خود از خیانت را دوباره چارچوب بندی کنند و از طریق افزایش مهارتهای ارتباطی و آگاهی عاطفی، رابطۀ زناشویی خود را ارتقا بخشند (Fife et al., 2007). در نهایت، درمان بینسیستمی محیطی ساختاریافته را فراهم میکند که در آن، زنان میتوانند آسیبهای روحی خود را در حالی که تابآوری و آشتی را پرورش میدهند، بازسازی کنند. بر اساس یافتههای پژوهش، علاوه بر مداخلات روانشناختی بیانشده، مداخلات دیگری نیز بر بخشش اثرگذار هستند که عبارتاند از: درمان جراحت دلبستگی، درمان یکپارچهنگر، طرحوارهدرمانی، شناختی-رفتاری، آموزش غنیسازی مبتنی بر کاربرد عملی مهارتهای ارتباطی، واقعیتدرمانی، معنادرمانی و ذهنآگاهی. اگرچه فراتحلیل میتواند به اصلاح عواملی مانند نمونهگیری و خطای اندازهگیری کمک کند و دقت بیشتری نسبت به بررسی روایی فراهم آورد، این روش نیز با محدودیتهایی مواجه است. از مهمترین محدودیتها سوگیری در انتشار اطلاعات است. با وجود تلاش برای شناسایی دقیق مطالعات مرتبط، امکان نادیدهگرفتن برخی از پژوهشها وجود دارد. علاوه بر این، ممکن است برخی از مداخلات روانشناختی بر بخشش به دلایلی مانند عدم شناسایی یا نداشتن معیارهای ورود به فراتحلیل، مطالعه نشده باشند که این امر نیز میتواند به عنوان یک محدودیت در این پژوهش محسوب شود. پیشنهاد میشود فراتحلیل یادشده در زوجین دارای تعارضات زناشویی نیز اعمال شود و پژوهشگران با مرور سیستماتیک مداخلات روانشناختی در سه دسته از مطالعات کمّی، کیفی و ترکیبی، بینشی جامعتر دربارۀ مداخلات روانشناختی بر بخشش ارائه دهند.
ملاحظات اخلاقی با اینکه مقالۀ حاضر از نوع فراتحلیل است و نمونۀ انسانی و حیوانی ندارد، در تدوین آن ملاحظات اخلاقی و امانتداری در استناد به متون و ارجاعات علمی رعایت شده است.
سپاسگزاری و حمایت مالی با سپاس از همۀ پژوهشگران در حوزۀ روانشناسی، گفتنی است، این مطالعه بدون هر گونه حمایت مالی انجام شده است.
تعارض منافع بنا بر اظهار نویسندگان، در این مقاله تعارض منافعی وجود ندارد.
[1] Marital Infidelity [2] Post-traumatic stress disorder [3] Forgiveness [4] Emotionally Focused Therapy (EFT) [5] Cognitive Behavioral Therapy (CBT) [6] Integrative Systemic Therapy (IST) [7] Acceptance and Commitment Therapy (ACT) [8] Reality Therapy (RT) / Choice Theory [9] Logotherapy [10] Mindfulness-Based Cognitive Therapy (MBCT) [11] Schema Therapy (ST) | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مراجع | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آرمین، ذ. ا.، فخری، م. ک.، و حسن زاده، ر. (1400). اثربخشی آموزش غنیسازی روابط زوجین بر اساس مدل انریچ بر خوشبینی، دلزدگی زناشویی و نگرش به خیانت در زوجین خیانتدیده. مطالعات ناتوانی، ۱1(5)، 7-1. http://dx.doi.org/10.29252/mejds.0.0.205 آقاگدی، پ.، گل پرور، م.، و آقایی، ا. (1397). تأثیر «درمان ذهنآگاهی بخششمحور» و «درمان هیجانمدار» بر بخشش در زنان آسیبدیده از پیمانشکنی همسر. مدیریت ارتقای سلامت، ۷(۵)، 54-46. http://jhpm.ir/article-1-935-fa.html احتشامزاده، پ.، احدی، ح.، عنایتی، م. ا.، و حیدری، ع. (1389). ساخت و اعتباریابی مقیاسی برای سنجش بخشودگی بینفردی. روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران، ۱۶(۴)، ۴55-۴43. http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-1209-fa.html ایزدی، ز. س.، رضاپور میرصالح، ی.، و چوب فروش زاده، ا. (1401). اثربخشی درمان مرور زندگی مبتنی بر بخشودگی بر افزایش رضایت زناشویی و بخشش زنان در مواجهه با خیانت زناشویی همسر. پژوهشنامۀ اسلامی زنان و خانواده، 10(1)، 81-102. https://doi.org/10.22034/pzk.2022.6747 ایمانیزاد، ا.، گلمحمدیان، م.، مرادی، ا.، و گودرزی، م. (1400). اثربخشی زوجدرمانی هیجانمدار بر بخشودگی و باورهای ارتباطی زوجین درگیر در پیمانشکنی زناشویی. علوم روانشناختی، ۲۰(100)، 665-653. http://psychologicalscience.ir/article-1-966-fa.html دلاور، ع. (1394). روش تحقیق در روانشناسی و علوم تربیتی. نشر روان. دهقانی، ط.، و نیک نژادی، ف. (1401). اثربخشی آموزش گروهی آنلاین تابآوری بر میل به طلاق، بخشش، امیدواری و انعطافپذیری شناختی در زنان دارای تجربۀ خیانت زناشویی. رویش روانشناسی، ۱۱(10)، 160-149. https://frooyesh.ir/article-1-4041-fa.html دهقانی، م.، و اصلانی، خ. (1399). مقایسۀ اثربخشی زوجدرمانی مبتنی بر مدل درمان جراحت دلبستگی با زوجدرمانی یکپارچهنگر بر بخشش در زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی. روانشناسی کاربردی، 14(2)، 147-171. https://doi.org/10.52547/apsy.14.2.147 رجایی، ع.، خوینژاد، ر.، و نسایی، و. (1390). پرسشنامه حالتهای روانشناختی مثبت (PPS). آزمون یار پویا. رضاپور میرصالح، ی.، آریانپور، ح.، امینی، ر.، و فلاح، ط. (1399). اثربخشی درمان وجودی بر بخشش زناشویی و عملکرد خانواده در زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی. پژوهشهای روانشناسی بالینی و مشاوره، 10(2)، 105-122. https://doi.org/10.22067/tpccp.2021.36339.0 روشنائی، م. ر.، محققی، ح.، حسینی، ح.، و یارمحمدی واصل، م. (1400). مقایسۀ تعارض زناشویی در زوجین نابارور، بارورشده با لقاح مصنوعی و بارور طبیعی. نامۀ انجمن جمعیتشناسی ایران، 16(2)، 241-273. https://www.magiran.com/paper/2489318 سلیمی، ه.، جاودان، م.، زارعی، ا.، و نجارپوریان، س. (1398). نقش باورهای معنوی-مذهبی همسان زوج در کاهش نارضایتی زناشویی با میانجیگری رابطۀ سازنده، عشق و تعهد. سبک زندگی اسلامی با محوریت سلامت، 3(5)، 1-7. https://www.islamiilife.com/article_189254.html شریفی ساعی، م. ح. (1402). پیامدهای خیانت زناشویی در ایران؛ مطالعۀ فراترکیب. پژوهشهای جامعهشناسی معاصر، 12، 165-204. https://doi.org/10.22084/csr.2023.26768.2148 شعاع کاظمی، م. ا. (1398). اثربخشی مداخلۀ بینسیستمی بخشش بر بازسازی مجدد اعتماد زنان بعد از خیانت. مطالعات جنسیت و خانواده، 7(1)، 79-105. https://www.jgfs.ir/article_106287.html عباسپور، ذ. ا.، احمدی نورالدین وند، ش.، و شیرالی نیا، خ. (1403). بررسی تجربۀ زیستۀ زنان متقاضی طلاق از دخالتهای خانوادۀ همسر. روانشناسی خانواده، 11(1)، 35-47. https://doi.org/10.22034/ijfp.2024.2033225.1330 عسگری، آ.، عزیزی ضیابری، ل. س.، اسدی، ج.، و حسینائی، ع. (1400). مقایسۀ اثربخشی زوجدرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد و زوجدرمانی هیجانمدار بر بخشش زناشویی زنان آسیبدیده از روابط فرازناشویی. رویش روانشناسی، ۱۰(12)، 226-215. https://frooyesh.ir/article-1-3193-fa.html عسگری، آ.، عزیزی ضیابری، ل. س.، اسدی، ج.، و حسینائی، ع. (1402). اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تنظیم شناختی هیجان و بخشش زناشویی زنان آسیبدیده از بیوفایی زناشویی. رویش روانشناسی، ۱۲(۳)، 174-165. https://frooyesh.ir/article-1-3995-fa.html علیایی، ز.، آوری، ن.، و همایون راد، ش. (1401). تأثیر آموزش غنیسازی مبتنی بر کاربرد عملی مهارتهای ارتباطی بر بخشش خیانت در زنان متقاضی طلاق شهر تهران. پیشرفتهای نوین در روانشناسی، علوم تربیتی و آموزشوپرورش، 5، 222-232. https://jonapte.ir/showpaper/8474351 فرجی، ش.، آگاه هریس، م.، و شیبانی، ح. (1400). اثربخشی درمان شناختی-رفتاری بر طرحوارههای ناسازگار در زنان با مشکلات زناشویی. روانپرستاری، 9(۲)، 40-30. http://ijpn.ir/article-1-1689-fa.html فروزانفر، آ.، و صیادی، م. (1398). فراتحلیل اثربخشی زوجدرمانی هیجانمدار بر کاهش مشکلات زناشویی. ارمغان دانش، ۲۴(۱)، 109-97. http://dx.doi.org/10.52547/armaghanj.24.1.97 قلیپور فیروزجائی، م.، دوکانه ای فرد، ف.، و جهانگیر، پ. (1402). مقایسۀ اثربخشی درمان واقعیتدرمانی و معنادرمانی بر بخشش و اعتماد زناشویی زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی متقاضی طلاق. علوم روانشناختی، ۲۲، 808-791. http://dx.doi.org/10.52547/JPS.22.124.791 کارگر خرمآبادی، ح.، خدابخش، م. ر.، و کیانی، ف. (1395). اثربخشی مشاورۀ گروهی بخششمحور مبتنی بر دیدگاه اسلامی بر ترمیم رابطۀ زناشویی بعد از خیانت همسر. اخلاق پزشکی، 10، 29-36. https://doi.org/10.22037/mej.v10i38.15734 گلشنی، غ.، و قاصدی، م. (1398). اثربخشی شناخت درمانی مبتنی بر ذهنآگاهی در زنان آسیبدیده از خیانت همسر بر تنظیم هیجانی، بخشش و صمیمت زناشویی. روانشناسی اجتماعی، 13(52)، 41-50. https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1759386 محققی، ح.، و روشنائی، م. ر. (1401). تأثیر زوجدرمانی هیجانمدار بر اختلال استرس پس از آسیب ناشی از خیانت زناشویی. تحقیقات علوم رفتاری، 20(2)، 305-316. http://dx.doi.org/10.52547/rbs.20.2.305 محققی، ح.، روشنائی، م. ر.، یارمحمدی واصل، ش.، و حسینی، ح. (1403). مقایسۀ تعهد زناشویی در زوجین نابارور، بارورشده با لقاح مصنوعی و بارور طبیعی. نامۀ انجمن جمعیتشناسی ایران، 19(2)، 179-221. https://doi.org/10.22034/jpai.2024.2034028.1361 محمدی، س.، آزموده، م.، شالچی، ب.، و مصرآبادی، ج. (1402). مقایسۀ تأثیر شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خشم و بخشش زنان آسیبدیده از خیانت زناشویی. سلامت جامعه، 17(4)، 15-26. https://chj.rums.ac.ir/article_194453.html مرسلی، ز.، موتابی، ف.، و صادقی، م. س. (1397). تجربۀ بخشودگی در زنان دچار خیانت زناشویی. علوم روانشناختی، ۱۷(70)، ۶۹۴-۶۸۳. https://psychologicalscience.ir/article-1-279-fa.html مقیمی، س.، مرادی، ا.، سیدالشهدایی، س. ا.، و احمدیان، ح. (1401). تدوین مدل علّی تعهد زناشویی بر اساس بخشودگی و تمایزیافتگی با میانجیگری صمیمیت زناشویی و اثربخشی این مدل بر کیفیت روابط زناشویی. روانشناسی و روانپزشکی شناخت، ۹(۲)، ۱59-۱46. http://dx.doi.org/10.32598/shenakht.9.2.146 مؤمنی جاوید، م.، و شعاع کاظمی، م. (1392). اثربخشی مداخلات رواندرمانی بر بخشش خیانت همسر در زنان متأهل شهر تهران در سالهای 1389-1390. پژوهش اجتماعی، 6(3)، 139-155. https://www.sid.ir/fa/VEWSSID/J_pdf/32413921806.pdf میدانچی، ر. م.، یعقوبی، ا.، گودرزی، ک.، و کریمی، ج. (1399). بررسی تفاوت اثربخشی آموزش هیجانمدار و تئوری انتخاب بر رضایت زناشویی و دلزدگی زناشویی زوجین. خانوادهپژوهی، 16(3)، 377-393. https://jfr.sbu.ac.ir/article_97833.html?lang=fa نجاری، ف.، نیکنام، م.، و دوکانهای فرد، ف. (1402). مقایسۀ اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و طرحوارهدرمانی بر بخشش در زنان بعد از خیانت همسر. علوم روانشناختی، ۲۲، 843-827. http://dx.doi.org/10.52547/JPS.22.124.827 هنرپروران، ن. (1393). بررسی اثربخشی رویکرد پذیرش و تعهد (ACT) بر بخشش و سازگاری زناشویی زنان آسیبدیده از خیانت همسر. زن و جامعه، 5(19)، 135-150. https://jzvj.marvdasht.iau.ir/article_645.html هوشیان، ن.، مصباحی، س.، باقرزاده همایی، ن.، و صلحجو، ه. (1401). اثربخشی مداخلات معنوی-مذهبی بر عواطف، کینهتوزی و بخشش در زنان دارای تجربۀ بدرفتاری هیجانی و خیانت همسر. پژوهش در دین و سلامت، 8(1)، 53-64. https://doi.org/10.22037/jrrh.v8i1.32862 یعقوبی، ا.، و حسینی اصل نظرلو، م. (1392). پیشبینی شادی بر اساس بخشودگی، نوعدوستی و معنا در زندگی. پژوهشهای روانشناسی اجتماعی، 3(4)، 15-26. https://www.socialpsychology.ir/article_122630.html?lang=fa یعقوبی، ا.، مرادیانی، ف.، و روشنائی، م. ر. (1404). فراتحلیل مداخلات آموزشی-روانشناختی بر اشتیاق تحصیلی دانشآموزان دورۀ دوم متوسطه. رویکردهای نوین آموزشی، 20(2)، 35-66. https://doi.org/10.22108/nea.2025.144435.2109
References Abbaspour, Z., Ahmadi Nuredinvand, S., & Shirali Nia, K. (2024). Investigating the lived experience of women sought divorce from the interference of the spouse's family. Iranian Journal of Family Psychology, 11(1), 35-47. https://doi.org/10.22034/ijfp.2024.2033225.1330 [In Persian] Aghagedi, P., Golparvar, M., & Aghaei, A. (2018). The effect of “forgiveness based mindfulness therapy” and “emotionally focused therapy” on forgiveness of women who damaged by their husbands' infidelity. Journal of Health Promotion Management, 7(5), 46-54. http://jhpm.ir/article-1-935-fa.html [In Persian] Aliayee, Z., Avari, N., & Homayoun Rad, Sh. (2014). The effect of enrichment training based on practical application of communication skills on forgiveness of infidelity in women seeking divorce in Tehran. New Advances in Psychology, Educational Sciences and Education, 5, 222-232. https://jonapte.ir/showpaper/8474351 [In Persian] Armin, Z., Fakhri, M., & Hasanzadeh, R. (2021). The effects of couple enrichment training on optimism, marital burnout, and attitude towards infidelity in infidel couples. Journal of Disability Studies, 11(5), 1-7. http://dx.doi.org/10.29252/mejds.0.0.205 [In Persian] Asgari, A., Asadi, J., & Hosseinae, A. (2022). Comparison of the effectiveness of couple therapy based on acceptance and commitment and emotionally focused couple therapy on marital forgiveness of women affected by extramarital relationships. Rooyesh-e-Ravanshenasi, 10(12), 215-226. https://frooyesh.ir/article-1-3193-fa.html [In Persian] Asgari, A., Asadi, J., & Hosseinae, A. (2023). The effectiveness of acceptance and commitment therapy on cognitive emotion regulation and marital forgiveness of women affected by marital infidelity. Rooyesh-e-Ravanshenasi Journal (RRJ), 12(3), 165-174. https://frooyesh.ir/article-1-3995-fa.html [In Persian] Asvadi, M., Bakhshipoor, A., & Razavi Tabadeghan, B. Z. (2022). Comparing the effectiveness of emotionally focused couple therapy and cognitive-behavioral couple therapy on forgiveness and marital intimacy of women affected by infidelity in Mashhad. Community Health Research, 11(4), 277-286. http://dx.doi.org/10.18502/jchr.v11i4.11644 Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates. Dehghani, M., & Aslani, K. (2020). Comparison of the effectiveness of attachment injury resolution model with integrative couple therapy on forgiveness among the injured women with marital infidelity. Applied Psychology, 14(2), 171-147. https://doi.org/10.52547/apsy.14.2.147 [In Persian] Dehghani, T., & Niknejadi, F. (2022). The effectiveness of online resilience group training on the desire for divorce, forgiveness, hope and cognitive flexibility in women with marital infidelity. Rooyesh-e-Ravanshenasi Journal (RRJ), 11(10), 149-160. https://frooyesh.ir/article-1-4041-fa.html [In Persian] Delavar, A. (2015). Research methodology in psychology and educational sciences. Ravan. [In Persian] Ehteshamzadeh, P., Ahadi, H., Enayati, M. S., & Heidari, A. (2011). Construct and validation of a scale for measuring interpersonal forgiveness. Psychiatry and Clinical Psychology, 16(4), 443-455. http://ijpcp.iums.ac.ir/article-1-1209-fa.html [In Persian] Enright, R. D. (2012). The forgiving life: A pathway to overcoming resentment and creating a legacy of love. American Psychological Association. Faraji, S., Agahheris, M., & Sheybani, H. (2021). The effectiveness of acceptance and commitment education on cognitive avoidance and marital satisfaction of women with marital problems. Social Cognition, 9(2), 119-134. http://ijpn.ir/article-1-1689-fa.html [In Persian] Fatehizade, M., Rahimi, A., & Yousefi, Z. (2016). The lived experiences of iranian women, injured from their husbands' infidelity. Moderns Applied Science, 10(4), 70-75. https://doi.org/10.5539/mas.v10n4p70 Fife, S. T., Weeks, G. R., & Gambescia, N. (2007). The intersystems approach to treating infidelity. In Infidelity (pp. 71-97). Routledge. Fincham, F., & Beach, S. R. (2007). Forgiveness and marital quality: Precursor or consequence in well-established relationships?. The Journal of Positive Psychology, 2(4), 260-268. https://doi.org/10.1080/17439760701552360 Forouzanfar, A., & Sayadi, M. (2019). Meta-analysis of the effectiveness of emotionally focused therapy on reducing marital problems. Armaghane-danesh, 24(1), 97-109. http://dx.doi.org/10.52547/armaghanj.24.1.97 [In Persian] Gholipour Firozjaei, M., Dokaneifard, F., & Jahangir, P. (2023). Comparison of the effectiveness of reality therapy and logotherapy on the components on forgiveness and marital trust of women affected by marital infidelity seeking divorce. Psychological Science, 22, 791-808. http://dx.doi.org/10.52547/JPS.22.124.791 [In Persian] Glass, S. P., & Wright, T. L. (1992). Justifications for extramarital relationships: The association between attitudes, behaviors, and gender. Journal of sex Research, 29(3), 361-387. https://doi.org/10.1080/00224499209551654 Golshani, G, & Ghasedi, M. (2020). The effectiveness of mindfulness-based cognitive therapy on forgiveness, emotional regulation, and marital intimacy of women injured with infidelity. Social Psychology, 13(52), 41-50. https://www.noormags.ir/view/fa/articlepage/1759386 [In Persian] Gordon, K. C., Baucom, D. H., & Snyder, D. K. (2005). Treating couples recovering from infidelity: An integrative approach. Journal of clinical psychology, 61(11), 1393-1405. https://doi.org/10.1002/jclp.20189 Greenberg, L. S. (2015). Emotion-focused therapy: Coaching clients to work through their feelings (2nd ed.). American Psychological Association. https://doi.org/10.1037/14692-000 Greenberg, L., Warwar, S., & Malcolm, W. (2010). Emotion‐focused couple therapy and the facilitation of forgiveness. Marital and Family Therapy, 36(1), 28-42. https://doi.org/10.1111/j.1752-0606.2009.00185.x Honarparvaran, N. (2014). The efficacy of acceptance and commitment therapy (act) on forgiveness and marital adjustment among women damaged by marital infidelity. Woman and Society, 5(19), 135-150. https://jzvj.marvdasht.iau.ir/article_645.html [In Persian] Houshian, N., Mesbahi, S., Bagherzadeh-Homaei, N., & Solhjou, H. (2022). The effectiveness of spiritual-religious interventions in emotions, resentment and forgiveness in women with experience of emotional abuse by the spouse. Research on Religion and Health, 8(1), 53-64. https://doi.org/10.22037/jrrh.v8i1.32862 [In Persian] Imanizad, A., Golmohammadian, M., Moradi, O., & Goodarzi, M. (2021). The effectiveness of emotion-oriented couple therapy on forgiveness and communication beliefs of couples involved in marital infidelity. Psychological Science, 20(100), 653-665. http://psychologicalscience.ir/article-1-966-fa.html [In Persian] Izadi, Z. S., Mirsaleh, Y. R., & Choubforoushzadeh, A. (2022). The effectiveness of forgiveness-based life review therapy on increasing women's marital satisfaction and forgiveness in the face of their husbands' marital infidelity. The Islamic Journal of Women and The Family, 10(1), 81-102. https://doi.org/10.22034/pzk.2022.6747 [In Persian] Johnson, S. M. (2012). The practice of emotionally focused couple therapy: Creating connection. Routledge. Kargar Khorramabadi, H., Khodabakhsh, M., & Kiani, F. (2016). The effectiveness of forgiveness-oriented group counseling based on an Islamic perspective on repairing the marital relationship after a spouse's infidelity. Medical Ethics, 10, 29-36. https://doi.org/10.22037/mej.v10i38.15734 [In Persian] Kreidler, M. C. (1995). Victims of family abuse: The need for spiritual healing. Journal of Holistic Nursing, 13(1), 30-36. https://doi.org/10.1177/089801019501300105 Levine, S. B. (2010). What is sexual addiction?. Journal of Sex & Marital Therapy, 36(3), 261-275. https://doi.org/10.1080/00926231003719681 Lonergan, M., Brunet, A., Rivest‐Beauregard, M., & Groleau, D. (2021). Is romantic partner betrayal a form of traumatic experience? A qualitative study. Stress and Health, 37(1), 19-31. https://doi.org/10.1002/smi.2968 Maydanchi, R. M., Yaghoobi, A., Goodarzy, K., & Karimi, J. (2020). Comparing the effectiveness of training of emotionally-focused approach and choice theory on couple’s marital satisfaction and burnout. Journal of Family Research, 16(3), 377-393. https://jfr.sbu.ac.ir/article_97833.html?lang=en [In Persian] Moghimi, S., Moradi, O., Seyedoshohadaei, S. A., & Ahmadian, H. (2022). Development of a causal model of marital commitment based on forgiveness and differentiation mediated by marital intimacy and the effectiveness of this model on the quality of marital relationships. Shenakht Journal of Psychology and Psychiatry, 9(2), 146-159. http://dx.doi.org/10.32598/shenakht.9.2.146 [In Persian] Mohagheghi, H., & Roshanaei, M. R. (2022). The effect of emotionally focused couple therapy on post-traumatic stress disorder caused by marital infidelity. Research in Behavioural Sciences, 20(2), 305-316. http://dx.doi.org/10.52547/rbs.20.2.305 [In Persian] Mohagheghi, H., Roshanaei, M. R., Yarmohamadi Vasel, S., & Hosseini, H. (2025). Comparison of marital commitment among infertile, fertilized with artificial insemination and natural fertility couples. Journal of Population Association of Iran, 19(2), 179-221. https://doi.org/10.22034/jpai.2024.2034028.1361 [In Persian] Mohammadi, S., Azemoudeh, M., Shalchi, B., & Mesrabadi, J. (2024). Comparing the effect of mindfulness-based cognitive therapy and acceptance and commitment therapy on anger and forgiveness of women affected by marital infidelity. Community Health Journal, 17(4), 15-26. https://chj.rums.ac.ir/article_194453.html [In Persian] Momeni Javid, M., & ShoaKazemi, M. (2013). The effectiveness of psychotherapy interventions on forgiving spouses for infidelity in married women in Tehran in 2010-2011. Social Research, 6(3), 139-155. https://www.sid.ir/fa/VEWSSID/J_pdf/32413921806.pdf [In Persian] Morsali, Z., Mootabi, F., & Sadeghi, M. S. (2018). The experience of forgiveness in betrayed women. Journal of Psychological Science, 17, 683-694. https://psychologicalscience.ir/article-1-279-fa.html [In Persian] Mullet, E., Barros, J., Veronica Usaï, L. F., Neto, F., & Rivière Shafighi, S. (2003). Religious involvement and the forgiving personality. Journal of Personality, 71(1), 1-19. https://doi.org/10.1111/1467-6494.t01-1-00003 Najari, F., Niknam, M., & Dokaneifard, F. (2023). Comparison of the efficacy of Acceptance and Commitment-based Therapy (ACT) and Schema Therapy on forgiveness in women after infidelity. Journal of Psychological Science, 22, 827-843. http://dx.doi.org/10.52547/JPS.22.124.827 [In Persian] Parker, M. L., & Campbell, K. (2017). Infidelity and attachment: The moderating role of race/ethnicity. Contemporary Family Therapy, 39, 172-183. https://psycnet.apa.org/doi/10.1007/s10591-017-9415-0 Peluso, P. R. (Ed.). (2007). Infidelity: A practitioner’s guide to working with couples in crisis. Routledge. Peluso, P. R., & Spina, P. (2008). Understanding infidelity: Pitfalls and lessons for couples’ counselors. The Family Journal, 16(4), 324-327. https://doi.org/10.1177/1066480708323282 Pollard, M. W., Anderson, R. A., Anderson, W. T., & Jennings, G. (1998). The development of a family forgiveness scale. Journal of Family Therapy, 20(1), 95-109. https://doi.org/10.1111/1467-6427.00070 Rezapour Mirsaleh, Y., Aryanpour, H., Amini, R., & Fallah, T. (2021). Effectiveness of existential therapy on marital forgiveness and family function of women affected by marital infidelity. Research in Clinical Psychology and Counseling, 10(2), 105-122. https://doi.org/10.22067/tpccp.2021.36339.0 [In Persian] Rokach, A., & Chan, S. H. (2023). Love and infidelity: Causes and consequences. International Journal of Environmental Research and Public Health, 20(5), 3904. https://doi.org/10.3390/ijerph20053904 Roshanaei, M. (2022). Prediction of attitudes towards infidelity based on identity and life satisfaction. Iranian Journal of Educational Research, 1(2), 38-55. http://dx.doi.org/10.52547/ijer.1.2.38 Roshanaei, M. R., Mohagheghi, H., Hosseini, H., & Yarmohamadi Vasel, M. (2021). Comparison of marital conflict between infertile, fertilized by artificial insemination and naturally fertile couples. Journal of Population Association of Iran, 16(2), 241-273. https://www.magiran.com/paper/2489318 [In Persian] Rye, M. S., Loiacono, D. M., Folck, C. D., Olszewski, B. T., Heim, T. A., & Madia, B. P. (2001). Evaluation of the psychometric properties of two forgiveness scales. Current Psychology, 20, 260-277. https://doi.org/10.1007/s12144-001-1011-6 Salimi, H., Javdan, M., Zarei, E., & Najarpourian, S. (2019). The role of couples' similar spiritual-religious beliefs in reducing marital dissatisfaction with the mediating role of a constructive relationship, love, and commitment. Couples' Similar Spiritual-Religious Beliefs and Reducing Marital Dissatisfaction, 3(5), 1-7 https://www.islamiilife.com/article_189254.html [In Persian] Sharifi Saei, M. H. (2023). Consequences of marital infidelity in iran; meta-synthesis study. Bi-Quarterly of Contemporary Sociological Research, 12, 165-204. https://doi.org/10.22084/csr.2023.26768.2148 [In Persian] Shoa Kazemi, M. (2019). The effectiveness of inter-systemic forgiveness intervention on rebuilding women's trust after husband’s infidelity. Gender and Family Studies, 7(1), 79-105. https://www.jgfs.ir/article_106287.html [In Persian] Shrout, M. R., & Weigel, D. J. (2020). Coping with infidelity: The moderating role of self-esteem. Personality and Individual Differences, 154, 109631. https://doi.org/10.1016/j.paid.2019.109631 Sodani, M., Gholammohammadi, H., Khojastehmehr, R., & Abbaspour, Z. (2019). An investigation into the effectiveness of Robert Enright Forgiveness Inventory (EFI) on the marital quality of women affected by infidelity. Biomedical Research, 30(4), 563-570. https://doi.org/10.35841/biomedicalresearch.30-19-172 Southwick, S. M., Lowthert, B. T., & Graber, A. V. (2016). Relevance and application of logotherapy to enhance resilience to stress and trauma. In Logotherapy and Existential Analysis: Proceedings of the Viktor Frankl Institute Vienna, Vol. 1 (pp. 131-149). Springer International Publishing. https://doi.org/10.1007/978-3-319-29424-7_13 Thompson, L. Y., Snyder, C. R., Hoffman, L., Michael, S. T., Rasmussen, H. N., Billings, L. S., ..., & Roberts, D. E. (2005). Dispositional forgiveness of self, others, and situations. Journal of Personality, 73(2), 313-360. https://doi.org/10.1111/j.1467-6494.2005.00311.x Whisman, M. A., Dixon, A. E., & Johnson, B. (1997). Therapists' perspectives of couple problems and treatment issues in couple therapy. Journal of Family Psychology, 11(3), 361-366. https://psycnet.apa.org/doi/10.1037/0893-3200.11.3.361 Yaghoobi, A., & Hoseiny-Asl-Nazarloo, M. (2014). Predicting of happiness based on meaning in life, altruism and forgiveness. Social Psychology Research, 3(4), 15-26 https://www.socialpsychology.ir/article_122630.html?lang=en [In Persian] Yaghoobi, A., Moradiani, F., & Roshanaei, M. R. (2025). Meta-analysis of educational-psychological interventions on academic enthusiasm of high school students. New Educational Approaches, 20(2), 35-66. https://doi.org/10.22108/nea.2025.144435.2109 [In Persian] Zuccarini, D., Johnson, S. M., Dalgleish, T. L., & Makinen, J. A. (2013). Forgiveness and reconciliation in emotionally focused therapy for couples: The client change process and therapist interventions. Journal of Marital and Family Therapy, 39(2), 148-162. https://doi.org/10.1111/j.1752-0606.2012.00287.x
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 328 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 138 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||