نظریۀ «زیست‌معنایی» میلیکان؛ مقابله با سنت عقل‌گرایی در باب معنی

[1]  در ادبیات این حوزه در ترجمۀ واژۀ intentional از کلماتی همچون التفات، قصدمند، هدفمند و غیره استفاده شده است؛ ولی از آن رو که اولاً با واژۀ رایج‌تر این حوزه یعنی التفات شخصاً نمی‌توانیم ارتباط مفهومی برقرار کنیم و ثانیاً واژگان دیگری همچون قصدمند به‌دلیل بار معنایی «قصد» موجب اشتباه مفهومی می‌شوند و ثالثاً به‌دلیل آنکه در ترجمۀ واژۀ intentionality به جای «حیث التفاتی» (که به همان اندازه التفات برایمان غریب و نامفهوم است) از واژۀ «دربارگی» استفاده کرده‌ایم (که برای این واژه قبلاً استفاده شده است)، برای واژۀ intentional معادل «دربارگ» را پیشنهاد و استفاده کرده‌ایم که مفهوم «دربارۀ چیز دیگری بودن» را بهتر از سایر واژگان معادل به ذهن می‌رساند و به‌دلیل آنکه بار معنایی از قبل ندارد، آمادۀ پذیرش مفهوم جدید ارائه‌شده توسط میلیکان برای آن است. البته این واژه سابقه‌ای در زبان فارسی ندارد و کاملاً ابداعی است و از آن رو که این مقاله مستخرج از رسالۀ دکتری است و در تمام متن رساله از همین واژه استفاده شده، در این مقاله نیز از همین معادل استفاده شده است.

[2]. که چنین ارگانیزم‌هایی را دیگر ما نمی‌بینیم؛ چون به‌واسطۀ شکست کامل ویژگی موردنظر، از بین رفته‌اند.

[3] واژۀ بودگی ترجمۀ IS میلیکان است و وی از آن رو IS را با حروف بزرگ می‌نویسد که یادآوری کند این موجودیت حاصل همان بازنمایی است و نه چیزی که به طریقی دیگر دریافت‌شدنی باشد.

[4]  مجموعه‌ای از نشانه‌ها که یک بیماری را نشانگری می‌کنند.

[5]  پیشینی در اینجا به معنی «فارغ از دخالت تجربه» به کار رفته است.

[6]  به این معنی که اندیشۀ سوبژه با قاطعیت، نه صرفاً در واقع بلکه به‌ضرورت، با ابژه‌ای در عالم خارج که درمورد آن می‌اندیشد، منطبق است که این اندیشه را همیشه‌برقرار می‌کند.

درون‌محتوا و تأمل پیشینی، معادل منطقی (logical equivalent) هستند،

ح) برای تعیین معنی هر واژه باید یک معیار، و نه چندین معیار، وجود داشته باشد که همان تأمل پیشینی است،

خ) چون داشتن معنی معیّن و واحد هر واژه به‌صورت پیشینی دانستنی است، درون‌محتوایی که معنیِ آن را تعیین می‌کند باید همواره برای تعریف «لازم و کافی» در نظر گرفته شود (تعاریف ضروری و کافیِ واژه‌ها تعاریفی هستند که هدفشان رسم خطی دقیق، نه‌تنها بین آن چیزهای واقع در جهان که تحت آن واژه قرار می‌گیرند و نمی‌گیرند بلکه بین همه چیزهای «ممکن منطقی» است که تحت آن واژه قرار می‌گیرند و نمی‌گیرند).

میلیکان این چنین و با این استدلال نشان می‌دهد که باور ابتدایی به اصل عقل‌گرایی درباب معنی یعنی آگاهی پیشینی از معنی‌داری (همانی یا تفاوت معنی واژه‌ها، تفاوت معنی مشترکات لفظی و همچنین معنی‌داربودن یا نبودن یک واژه) درنهایت به آن منجر می‌شود که بخواهیم تلاش کنیم تا با استفاده از تعریف‌هایی که صرفاً با معیارهای غیرتجربی دقیق شده‌اند (یا بهتر است بگوییم گمان می‌شود که دقیق شده‌اند) همۀ اشیا و ممکن‌های منطقی را به دو بخش تقسیم کنیم: بخشی که مصداق آن تعریف هستند و بخشی که مصداق آن تعریف نیستند. البته میلیکان معتقد است که در بند «چ»، نتیجه دیگری می‌توان گرفت و آن اینکه ابهام در معنی واژه وجود دارد و درون‌محتوا به‌واسطۀ تأمل پیشینی و غیرتجربی تعیین نمی‌شود. این همان چیزی است که پاتنم با مثال‌های خود درصدد اثبات آن بود؛ یعنی همان «معنی در سر نیست». در ادامه به این نکته بر خواهیم گشت.

2- میلیکان، عقل‌گرایی درباب معنی را موتور حرکت نوع دیگری از تفکر یعنی نومینالیسم می‌داند (میلیکان، 1984). وی باور نومینالیست‌ها را این‌گونه صورت‌بندی می‌کند (به همان نکته استدلال قبلی توجه شود):

الف) هر لغزشی از سخن یا اندیشۀ معنی‌دار به سخن یا اندیشۀ بی‌معنی، یعنی هرگونه سردرگمی دربارۀ چیزی که فرد به آن فکر می‌کند، به‌صورت پیشینی تشخیص‌دادنی است؛

ب) هر فرد با تأمل کاملاً محتاطانه، هیچ‌گاه دربارۀ چیزی که به آن می‌اندیشد، دچار اشتباه نمی‌شود؛

پ) اگر چیزی وجود داشته باشد که فرد بتواند در اندیشه به آن دچار اشتباه شود، این اشتباه مربوط به آنچه فرد به آن می‌اندیشد نیست؛ بلکه مربوط به قضاوت درمورد چیزی است که به آن می‌اندیشد (یعنی تا زمانی که فرد محتاط باشد، مفاهیم چیزهایی که درمورد آن اندیشیده می‌شود نمی‌توانند اشتباه باشند؛ بلکه همۀ اشتباهات در قضاوت است)؛

ت) پس بسیاری از چیزهایی که ما به هر صورت فکر می‌کنیم صرفاً مفهوم یا چیزی که به آن می‌اندیشیم بودند، درواقع باید قضاوت‌های ضمنی بوده باشند (برای مثال، از آن رو که من تنها با تحقیق پیشینی نمی‌توانم بگویم که ایدۀ واضح و روشن من درمورد شکسپیر، ایده‌ای درمورد چیزی واقعی است، پس باید این‌گونه باشد که تفکر دربارۀ شکسپیر درواقع صرفاً این فکر است که چیزی دارای چنین و چنان ویژگی‌هایی وجود دارد)؛

ث) قضاوت‌ها نمی‌توانند بدون استفاده از مفاهیم قبلی یعنی ایده‌ای درمورد آنچه درمورد آن اندیشیده می‌شود، ایجاد شوند؛

ج) همۀ مفاهیم نمی‌توانند به‌عنوان قضاوت‌های ضمنی تحلیل شوند و حداقل برخی مفاهیم باید از این نظر روی پای خود بایستند (یعنی حداقل برخی از مفاهیم باید چیزهایی باشند که واقعیتشان به‌واسطۀ تأمل پیشینی، دانستنی باشد)؛

چ) این مفاهیم پایه که همان مفاهیمی‌اند که به‌صورت پیشینی، دانستنی هستند، همه مفاهیم بیان‌کنندۀ اَعراض (ساده و پیچیده) هستند؛

ح) همۀ مفاهیم عینی و خالص^[1], یعنی همان اعراض، چیزهایی هستند که عجیب‌ترین وضعیت هستی‌شناختی را دارند؛ یعنی چیزهایی که بدون هیچ رابطۀ ضروری با جهان واقع وجود دارند و وجودشان می‌تواند دانسته شود. آنها چیزهایی هستند که برای آن‌گونه (همان‌طور که هستند) بودنشان احتیاج ندارند دنیایی که ما قضاوت‌های معمولمان را درمورد آن می‌سازیم، لزوماً آن‌گونه باشد که هست. آنها می‌توانند مُثُل‌های افلاطونی، مفاهیم جسمیت‌یافته، معانی جسمیت‌یافته، امکان‌های جسمیت‌یافته، چیزهایی که وجودشان در رابطه با چیز دیگری تعریف نشده و معنی پیدا نمی‌کند (یعنی «عدم بودگی دربارگ»  (intentional inexistence) دارند) یا هر چیز دیگر باشند، در واقع آنها باید هیچ چیز باشند.

به نظر می‌رسد که برای خلاصی از چنین نتیجه‌ای، یعنی آن چیزهایی که ما درمورد آنها می‌اندیشیم لزوماً هیچ چیز هستند، دو انتخاب بیشتر وجود نداشته باشد؛ یا آنطور که نومینالیست‌ها به‌طور مستدل عنوان می‌کنند، چون این مفاهیم پایه مطابق با هیچ چیز نیستند، پس تفکر دربارۀ چیزی که منظور از آن به‌یقین تفکر دربارۀ اعراض است، تفکر دربارۀ چیزی نیست و رئالیسم اشتباه است یا آنطور که میلیکان معتقد است، این عقل‌گرایی درباب معنی است که اشتباه است و نه رئالیسم.

پس همان‌طور که نشان دادیم، میلیکان معتقد است که گرفتارشدن در دام ارائۀ تعاریف ضروری و کافی برای واژه‌ها و مفاهیم که به‌نوعی رسم خطوط تمایز دقیق و مشخص بین چیزهایی است که تحت یک واژه قرار می‌گیرند و چیزهایی که تحت آن واژه قرار نمی‌گیرند و همچنین تفکر نومینالیستی که واژه‌ها و مفاهیم را صرفاً نام‌هایی بدون واقعیتی بیرونی و عینی می‌داند، هر دو بدون عبور از رئالیسم و تنها با پذیرش عقل‌گرایی درباب معنی حاصل می‌شوند.

نقد میلیکان به عقل‌گرایی پاتنم درباب معنی

ادعای پاتنم به‌صورت واضح آن است که «معنی فقط در سر نیست» که منظور وی آن است که معنی امری صرفاً ذهنی نیست. ممکن است در نگاه اول این‌گونه به نظر برسد که پاتنم اینگونه استدلال می‌کند که،

الف) معنی در سر نیست؛

ب) پس تفحص از محتوای سر هر فرد برای تعیین اینکه گفته وی چیزی را معنی می‌دهد یا خیر کافی نیست؛

و بدین ترتیب پاتنم حداقل جنبه‌هایی از معنی را خارج از سر فرد دانسته و جست‌وجو می‌کند و حتی در نهایت رئالیسم (البته نسخه‌ای مختص به خود یعنی «رئالیسم درونی» (internal realism) که موضوع این مقاله نیست و نوشتۀ دیگری را می‌طلبد) را نیز پذیرفته است (در اینجا وارد این بحث نمی‌شویم که برخی متفکران، پاتنم را در دستۀ آنتی‌رئالیست‌ها طبقه‌بندی کرده و موضع رئالیسم داخلی وی را نظریه‌ای آنتی‌رئالیستی می‌دانند (لوئیس، 1984؛ مورتی، 2011)). با توجه به این ظاهر، سؤال میلیکان آن است که آیا پاتنم در پذیرش رئالیسم خود به استدلال‌هایی دست‌یافته که به عقل‌گرایی درباب معنی وابسته نیست و از آن استفاده نمی‌کند؟ پاسخ میلیکان به این سؤال منفی است و از این روست که وی پاتنم را نیز درباب معنی عقل‌گرا می‌داند.

درون‌محتواها در واقع همان چیزهایی هستند که در سر قرار دارند و پاتنم در مقالۀ «معنای "معنی"» (the meaning of “meaning”) عنوان می‌کند که حداقل درمورد واژگان انواع طبیعی مثل «آب»، درون‌محتواها تعیین‌کنندۀ مصادیق نیستند. وی استدلال می‌کند که واژگان انواع طبیعی با درون‌محتواهای این‌همان، همچنان می‌توانند مصادیق متفاوتی داشته باشند. با فرض اینکه واژگان دارای مصادیق متفاوت باید معانی متفاوتی داشته باشند (چرا که معنی هرچه باشد باید مصداق را تعیین کند)، پاتنم نتیجه می‌گیرد که معنی در سر نیست. ادعای وی آن است که ممکن است دو گوینده دقیقاً در حالت روانی یکسانی باشند، ولی مصداق واژۀ A در بیان یکی با مصداق همان واژه در بیان دیگری متفاوت باشد (پاتنم، 1975).

پاتنم از ما می‌خواهد تصور کنیم که جایی در کهکشان، سیاره‌ای وجود دارد که تقریباً در همۀ جزئیات همانند زمین است. با وجود اینکه ساکنان این سیاره که به‌زبانی که آن را «فارسی» می‌نامند به سیاره‌شان «زمین» می‌گویند، ما به آن «دوقلوی زمین» می‌گوییم. دوقلوی زمین کاملاً شبیه زمین است؛ همۀ ساکنان زمین دارای همسان‌هایی اتم به اتم در دوقلوی زمین هستند که آنچه تجربه کرده‌اند نیز تا کوچک‌ترین جزئیات مانند همسان‌های زمینی‌شان است. تنها یک تفاوت فیزیکی کلیدی بین زمین و دوقلوی زمین وجود دارد: در دوقلوی زمین، H₂O وجود ندارد. ماده‌ای که رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و دریاها را پر می‌کند، از شیرهای آب خارج می‌شود، از آسمان می‌بارد و توسط ساکنان دوقلوی زمین به‌زبان دوقلوی فارسی «آب» خوانده می‌شود، دارای ترکیب شیمیایی کاملاً متفاوت است که به آن XYZ می‌گوییم (خود پاتنم در اینجا اذعان می‌کند که از این واقعیت که بدن انسان عمدتاً از H₂O تشکیل شده صرف‌نظر کرده است؛ نادیده گرفتنی که از نظر میلیکان پذیرفتنی نیست). XYZ از نظر ظاهر، بو، مزه و برطرف‌کردن تشنگی دقیقاً مانند H₂O است؛ در واقع، XYZ و H₂O برای فردی که فاقد دانش شیمی باشد از یکدیگر تشخیص‌دادنی نیستند. با وجود شباهت ظاهری H₂O و XYZ، از نظر شهودی درست به نظر می‌رسد که بگوییم هیچ آبی در دوقلوی زمین و هیچ کلمۀ غیرعلمی فارسی که به XYZ ارجاع دهد در زمین وجود ندارد. بنابراین، کلمۀ «دوآب» را برای ترجمۀ کلمۀ دوقلوی فارسی «آب» ابداع می‌کنیم (پاتنم، 1975).

با وجود آنکه دانشمندان روی زمین می‌دانند که آب H₂O است و دانشمندان روی دوقلوی زمین نیز می‌دانند که آب XYZ است، بسیاری از افراد غیرتحصیل‌کرده در دو سیاره وجود دارند که در این دانش سهیم نیستند. فرض کنید که اسکار یکی از ساکنان غیرتحصیل‌کردۀ زمین باشد؛ در حالی که دوقلوی اسکار همسان فیزیکی و تجربی وی در دوقلوی زمین است. حال فرض کنید که اسکار و دوقلوی اسکار هرکدام با ایجاد صدایی به‌شکل «آب خیس است» عقیده‌ای را ابراز کنند. آیا اسکار و دوقلوی اسکار باور یکسانی را بیان می‌کنند؟ شهوداً، نه. اسکار باور دارد که «آب خیس است»؛ در حالی که دوقلوی اسکار باور دارد که «دوآب خیس است» (در اینجا خوانش این باورها گزاره‌ای است و نه شیئی). باور اسکار دربرگیرندۀ درون‌محتوای آب است؛ در حالی که باور دوقلوی اسکار دربرگیرندۀ درون‌محتوای دوآب است. به‌علاوه، به نظر می‌رسد که دوقلوی اسکار، تصوری از درون‌محتوای آب ندارد. اصلاً، او چگونه می‌تواند چنین درون‌محتوایی را درک کند؟ هیچ‌کس در دوقلوی زمین با آب مواجه نشده است و فرض می‌گیریم که هیچ‌کس در دوقلوی زمین هیچ تصوری از H₂O ندارد. به همین ترتیب، از نظر شهودی می‌توان گفت که اسکار نیز تصوری از درون‌محتوای دوآب ندارد. به‌طور واضح، می‌توان تجربیات ذهنی مشابهی برای طیف گسترده‌ای از درون‌محتوای به‌ویژه درون‌محتوایی که به انواع طبیعی ارجاع می‌دهند شکل داد (پاتنم، 1975).

شهود پاتنم آن است که XYZ آب نیست؛ این شهود برای کل استدلال وی از اهمیت خاصی برخوردار است. البته شهود جایگزینی نیز وجود دارد که ممکن است XYZ شکل دیگری از آب باشد. در این دیدگاه، اگر ما از دوقلوی زمین دیدن کنیم، در خواهیم یافت که نوع دیگری از آب وجود دارد که ما ایده‌ای درمورد وجودش نداشته‌ایم (تقریباً همان چیزی که در هنگام کشف آب سنگین یا D₂O بیان شده است). اما XYZ مثل ایزوتوپی از آب نیست. هنگامی که D₂O کشف شد، در واقع چیزی درمورد آب واقعی آشکار شد؛ اینکه مخازن آب واقعی در زمین دارای نسبت معیّنی از D₂O (تقریباً 1 به 6500) هستند. اما XYZ دقیقاً مایعی است که همۀ ویژگی‌های ظاهری و باطنی آب را دارد و مثلاً می‌توان در آن شنا کرد، چوب در آن شناور می‌شود و گیاهان و جانوران را سیراب می‌کند (پاتنم، 1975).

پاتنم اولین نتیجه‌اش را این‌گونه ترسیم می‌کند که مصداق «آب» در فارسی زمینی با مصداق «آب» در فارسی دوقلوی زمینی متفاوت است. قسمت دوم استدلال وی نشان می‌دهد که اگر ابزار ما برای بررسی این تفاوت روانی بین افراد زمینی و افراد دوقلوی زمینی محتوای ذهنی آنها باشد، ممکن است تفاوتی روانی بین گویندگان فارسی زمینی و فارسی دوقلوی زمینی وجود نداشته باشد. اگر این‌گونه باشد، باید یکی از دو ادعای «الف» یا «ب» که مفهوم سنتی «معنی» را تشکیل می‌دهند، کنار بگذاریم (مورتی، 2011):

الف) دانستن معنی یک واژه، در «حالت روانی معنی بودن» است؛ یعنی، حالت روانی است که معنی را تعیین می‌کند (پاتنم این دیدگاه را به «معنی‌ها در ذهن هستند» تعبیر می‌کند). اما این به‌ظاهر درست نمی‌آید، چون معنی (در مفهوم فرگه‌ای آن) جزئی ذهنی و «چیزی در ذهن» نیست. این دیدگاه بیشتر می‌گوید که معنی کاملاً با حالات روانی محدود گوینده تعیین می‌شود. بنابراین، بیان دقیق‌تر آن است که «معانی کاملاً به‌وسیلۀ چیزی که در ذهن است تعیین می‌شوند».

ب) معنی تعیین‌کنندۀ مصداق است.

پاتنم معتقد است که ما باید دیدگاه اول را کنار بگذاریم. برای نشان‌دادن آنکه چیزی که در ذهن زمینی‌ها و دوقلوی زمینی‌هاست یکسان است، پاتنم فراز دیگری به داستان می‌افزاید. تصور کنید که اکنون سال 1750 است و زمینیان چیزی درمورد ترکیب شیمیایی آب ندانسته و تصوری راجع به آن ندارند. همچنان، واژۀ آب در زمین به H₂O ارجاع می‌دهد و به XYZ ارجاع نمی‌دهد، با وجود آنکه هیچ‌کس در زمین نمی‌تواند تفاوت بین H₂O و XYZ را بگوید. در این زمان، همۀ زمینی‌ها شبیه اسکار و همۀ دوقلوی زمینی‌ها شبیه دوقلوی اسکار هستند. پس با وجود آنکه اسکار و دوقلوی اسکار در حالت روانی یکسانی هستند (با توجه به برداشت آنها از واژۀ «آب»)، مصداق اسکار از «آب» با مصداق دوقلوی اسکار از «آب» متفاوت است. بنابراین، تشابه حالت روانی مشخص‌کنندۀ تشابه در مصداق نیست و تفاوت فیزیکی بین زمین و دوقلوی زمین بر محتوای ذهنی ساکنان آن تأثیرگذار است. محتوای ذهنی همسان‌های فیزیکی و مفاهیمی که آنها کسب می‌کنند می‌تواند در نتیجۀ تفاوت‌های محیط آنها تغییر کند. بنابراین، محتوای اندیشۀ هر فرد نمی‌تواند به‌طور اتفاقی شاخصه‌های طبیعی را به وجود آورد؛ درنتیجه، برون‌زایی محتوی امری حقیقی است (پاتنم، 1975).

پس اگر نظریۀ «الف» درمورد معنی را بپذیریم، نتیجه می‌شود که «آب» از نظر معنی ثابت است و از نظر اشاره (Denotation) وابسته به جهان است. یعنی «آب» در فارسی دوقلوی زمینی به همان معنی فارسی زمینی است؛ اما کلمۀ «آب» در زمین به H₂O اشاره می‌کند و در دوقلوی زمین به XYZ؛ یعنی

(برای هر جهان W) (برای هر x در W) (x آب است ≡ x مشابه آن مایعی است که به آن با «این» در W ارجاع می‌شود)

پاتنم در واقع با پذیرش نظریۀ «ب» این ایده را مطرح کرد که «آب» از نظر اشاره ثابت است؛ اما از نظر معنی وابسته به جهان است؛ چرا که معنی هر چه باشد باید مصداق را تعیین کند. یعنی «آب» در فارسی دوقلوی زمینی به معنی «آب» در فارسی زمینی نیست و در فارسی زمینی در همۀ جهان‌ها به H₂O و در فارسی دوقلوی زمینی در همۀ جهان‌ها به XYZ اشاره دارد. در این نظریه هیچ آبی در دوقلوی زمین وجود ندارد (پاتنم، 1975).

(برای هر جهان W) (برای هر x در W) (x آب است ≡ x مشابه آن مایعی است که به آن با «این» در جهان واقعی ارجاع می‌شود).

از نظر میلیکان استدلال پاتنم در اینجا شبیه رئالیست‌هاست. این فرض که معنی هر چه باشد باید مرجع و مصداق را معین کند، بنیاد رئالیسم است. موضع رئالیست‌ها آن است که آن چیزی که باعث می‌شود واژه‌ای معنی بدهد همان چیزی است که آن واژه را در مطابقت با چیزی قرار می‌دهد^[2]. اگر این معنی واژه‌ای، مصداقی واقع (actual) یا در حداقلی‌ترین حالت، واقعی (real) را برای آن معین نکند، رئالیسم اشتباه خواهد بود. بنابراین، اگر معانی درون‌محتواهای مفاهیم نیستند، باید نشان داده شود که چیز دیگری هستند که می‌توانند مرجع یا مصداق را معین کنند، در غیر این صورت رئالیسم فرومی‌ریزد. برای جلوگیری از این فروپاشی، پاتنم تصدیق می‌کند که دلیل آنکه درون‌محتواهای واژگان انواع طبیعی مصادیق آنها را به‌تنهایی معیّن نمی‌کنند، آن است که واژگان انواع طبیعی «ایندکسیکال» (indexical) هستند؛ در واقع دردسترس‌ترین چیزی که می‌توانسته پاتنم را از توضیح این مطلب که چرا مرجع واژگان انواع طبیعی فقط توسط درون‌محتوایشان متعیّن نمی‌شود، بی‌نیاز کند، توسل به ایندکسیکال‌ها بوده که در ادبیات سمنتیک اسامی خاص، همواره به‌عنوان مثال‌های نقضِ درنظرگرفتن معنی به‌عنوان درون‌محتوا مطرح بوده‌اند (میلیکان، 1984). چیزی که درمورد ایندکسیکال‌ها واضح است آن است که مصادیق آنها تا حدودی به‌وسیلۀ رابطۀ بین نشانگر (توکن؛ token) واژه‌ای (یا گوینده) و مصداق تعیین می‌شود و پاتنم باور دارد که مصداق «آب» به همین ترتیب توسط ارتباط بین نشانگر واژه‌ای و مصداق آن تعیین می‌شود و از نظر میلیکان به همین دلیل است که پاتنم به‌اشتباه این واژگان را ایندکسیکال می‌نامد؛ چرا که اطلاق «ایندکسیکال» به واژگان انواع طبیعی، صرفاً انتقال مشکل ایندکسیکال‌ها (یعنی ناسازگاری درمورد درون‌محتوابودن معانی) به واژگان انواع طبیعی است و مشکل آنها را حل نمی‌کند. پس از نظر پاتنم، ارتباط بین نشانگر «آب» و مصداق آن تعیین‌کنندۀ این مصداق است. حال سؤال این است که این ارتباط چیست و چه چیزی تعیین می‌کند که کدام ارتباط باید بین واژه و جهانی که آن رابطه با مصداق را دربرمی‌گیرد برقرار باشد؟ این همان مسئله‌ای است که پاتنم به‌عنوان «عدم تعیّن مصداقی واژه‌ها» مطرح می‌کند و معتقد است که اگر واژه‌ها نتوانند مصادیق خود را متعیّن کنند، که از نظر پاتنم آنطور که در مقالۀ «رئالیسم و دلیل» استدلال می‌کند نمی‌توانند، بنیان رئالیسم متافیزیکی فرومی‌ریزد (مورتی، 2011). از آن رو که پاتنم خود به نوع  دیگری از رئالیسم یعنی «رئالیسم درونی» باور دارد، این عدم تعیّن را تنها نشانۀ فروپاشی بنیان‌های نوعی از رئالیسم تصور می‌کند که آن را متافیزیکی می‌خواند. حال باید ببینیم که استدلال میلیکان علیه موضع پاتنم درمورد رئالیسم متافیزیکی چیست.

ویژگی رابطۀ بازنمایی- بازنما

هم پاتنم و هم میلیکان اعتقاد دارند که نظریۀ صدق تطابقی محض (pure correspondent truth theory)، بی‌مفهوم است و کار نمی‌کند. صدق تطابقی محض یعنی آنکه صدق تنها از تطابق واژگان زبانی با عناصر عالم حاصل شود و عامل دیگری در تعیین صدق نقش نداشته یا آنطور که پاتنم باور دارد، نتواند نقش داشته باشد. برای درک این موضوع به مثال زیر توجه کنید:

مجموعه‌ای از واژگان زبانی: {«کفش»، «می‌رود»، «میخ»، «خندان»، «قاشق»}

مجموعه‌ای از عناصر عالم: {قاشق، میخ، چیزی که در حال حرکت است، کفش، حالتی که چیزی در حال خنده است}

در چنین عالمی که متشکل از 5 واژه و 5 شیء است، 120 حالت مختلف برای آنکه هر واژه یک شیء معیّن را بنامد یا به‌تعبیر پاتنم، «متعیّن کند» وجود دارد. هریک از این حالت‌های تعین اشیا توسط واژگان، یک رابطۀ تناظری (mapping) است. مثلاً روابط تناظری می‌توانند چنین باشند:

رابطۀ تناظری 1: {«کفش» Bمیخ؛ «می‌رود»B قاشق؛ «میخ»B چیزی که در حال حرکت است؛ «خندان»B حالتی که چیزی در حال خنده است؛ «قاشق»B کفش}

رابطۀ تناظری 2: {«کفش» Bکفش؛ «می‌رود»B میخ؛ «میخ»B قاشق؛ «خندان»B چیزی که در حال حرکت است؛ «قاشق»B حالتی که چیزی در حال خنده است}

رابطۀ تناظری 3: {«کفش» Bقاشق؛ «می‌رود»B چیزی که در حال حرکت است؛ «میخ»B حالتی که چیزی در حال خنده است؛ «خندان»B کفش؛ «قاشق»B میخ}

و همین‌طور تا رابطۀ تناظری 120ام.

برپایۀ نظریۀ صدق تطابقی محض، تنها یک حالت از این 120 رابطۀ تناظری وجود دارد که «آنچه درمورد چیزی که هست، گفته می‌شود که هست» و «آنچه درمورد چیزی که نیست، گفته می‌شود که نیست» صادق است و همچنین «آنچه درمورد چیزی که هست، گفته می‌شود که نیست» و «آنچه درمورد چیزی که نیست، گفته می‌شود که هست» کاذب است و این مطلب به‌صورت پیشینی دانسته است؛ بدین ترتیب، اگر واژه بتواند چیزی را به‌درستی متعیّن کند آن حالت تناظری صادق است و اگر نتواند، آن حالت تناظری کاذب است. استدلال پاتنم و میلیکان علیه نظریۀ صدق تطابقی محض برپایۀ یکسانی استوار است؛ آنها هردو معتقدند که روابط تناظری ریاضیاتی (همان‌طور که در بالا دیدیم، تعداد حالت‌های ممکن روابط تناظری صرفاً به‌طریق ریاضیاتی محاسبه شد) که هر واژه را به هر عنصر عالم متصل می‌کند، همۀ انواع روابط ممکن بین واژگان و عناصر عالم را دربرمی‌گیرند؛ در حالی که تنها یک حالت از این 120 حالت برای ما رابطۀ واقعی بازنمایی-بازنما (representation-represent) است. در مثال فوق تنها رابطۀ تناظری که ویژگی رابطۀ «بازنمایی-بازنما»بودن را دارد حالت زیر است:

رابطۀ تناظری بازنمایی- باز