پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 44 |
| تعداد شمارهها | 1,877 |
| تعداد مقالات | 15,278 |
| تعداد مشاهده مقاله | 43,730,850 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 17,563,112 |
بررسی اثر کاربنوکسولون در کاهش شدت التهاب ناشی از لیپوپلیساکارید سالمونلا انتریکا در موش آزمایشگاهی | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| زیست شناسی میکروبی | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مقاله 4، دوره 1، شماره 3، آذر 1391، صفحه 29-40 اصل مقاله (427.62 K) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| نویسندگان | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| نیما حسینی جزنی* 1؛ مینا مهدی شیشوان2؛ شهرام شهابی3؛ بهروز ایلخانی زاده4؛ بابک منصورافشار5 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 1دانشیار میکروب شناسی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ایران | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 2کارشناس ارشد میکروب شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زنجان، ایران | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 3دانشیار ایمنی شناسی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ایران | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 4دانشیار آسیبشناسی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ایران | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 5پزشک عمومی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ایران | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| چکیده | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مقدمه: پروتئینهای شوک حرارتی تولید سایتوکاینهای پیش برنده التهاب را مهار میکنند. کاربنوکسولون القا کننده پروتئینهای شوک حرارتی به شمار میآید. هدف از این پژوهش، بررسی اثر تجویز این دارو در کاهش شدت التهاب ناشی از تجویز لیپو پلی ساکارید در موش است. مواد و روشها: ابتدا دوز کشنده 80 درصد لیپو پلی ساکارید در موش تعیین و سپس دوز مناسب دارو به منظور کاهش میزان مرگ و میر مشخص شد. در نهایت دارو به همراه لیپو پلی ساکارید در گروههای متفاوت با زمان بندی متفاوت تزریق شد. پس از 24 ساعت میزان مرگ و میر محاسبه و کلیه، کبد، طحال، ریه و روده موشهای زنده از نظر شدت نکروز بررسی شد. در هر گروه سه ساعت پس از تزریق، مقادیر عامل نکروز توموری سرمی تعیین شد. نتایج: تجویز دارو همزمان با لیپو پلی ساکارید میزان مرگ در موشها را از 80 به 20 درصد کاهش داد. شدت نکروز در کبد وکلیه گروههای دریافت کننده دارو نسبت به کنترل مثبت، کمتر بود. همچنین در گروه دریافت کننده لیپوپلی ساکارید، سطح سرمی عامل نکروز توموری آلفا نسبت به گروه کنترل افزایش معنی دار یافت (032/0P value =)؛ ولی در گروههای دریافت کننده دارونسبت به گروه کنترل معنی دار نبود. بحث و نتیجهگیری: تزریق داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت باعث کاهش التهاب و آسیب ناشی از شوک آندوتوکسیک میشود. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| کلیدواژهها | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| لیپو پلی ساکارید؛ کاربنوکسولون دی سدیم سالت؛ عامل نکروز توموری آلفا؛ التهاب | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| اصل مقاله | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
مقدمه سالمونلا تیفی موریوم باسیل گرم منفی است که در جنس سالمونلا و خانواده انتروباکتریاسه قرار میگیرد. این باکتری عامل ایجاد کننده عفونتهای روده ای یا خارج روده ای در انسان، دامها و پرندگان است (1). انتقال عفونتهای ناشی از سالمونلا تیفی موریوم بیشتر به دنبال مصرف مواد غذایی و آشامیدنی اتفاق میافتد. مهمترین عامل بیماری زایی این باکتری، لیپوپلیساکارید آن است (2). حضور لیپوپلی ساکارید باکتریهای گرم منفی در جریان خون، ترشح سیتوکینهای پیش برنده التهاب از جمله عامل نکروز توموری آلفا را به دنبال دارد. ترشح سیستمیک عامل نکروز توموری آلفا موجب اتساع عروق و کاهش حجم پلاسما، افزایش نفوذپذیری عروقی، شوک و انعقاد منتشر داخل عروقی میشود. شوک آندوتوکسیک، نیز توسط عامل نکروز توموری آلفا آغاز شده و موجب نارسایی اندامهای حیاتی مانند کلیهها، کبد، قلب و ریهها میشود. بنا به دلایل ذکر شده، شوک آندوتوکسیک دارای میزان مرگ و میر بالایی است (3- 5). مطالعات مختلف نشان داده است که در صورت القا سنتز پروتئینهای شوک حرارتی در درون سلولها، این سلولها به مواجه بعدی با لیپو پلی ساکارید مقاوم میشوند. به عبارت دیگر، این نوع سلولها مقادیر بسیار کمتری از عامل نکروز توموری آلفا و سایر سیتوکینهای پیش برنده التهاب را آزاد خواهند کرد. بنابراین، کشف ترکیباتی که از نظر بالینی بدون خطر بوده و قادر به تحریک تولید پروتئینهای شوک حرارتی هستند، میتواند از نظر درمان شوک آندوتوکسیک مفید باشد. از طرف دیگر، پروتئینهای شوک حرارتی واسطههای تعدیل کننده پاسخهای ایمنی و التهابیاند. افزایش میزان پروتئینهای شوک حرارتی در داخل سلولها، تحمل سلولها را نسبت به سایتوکاینهای پیش برنده التهاب مانند عامل نکروز توموری آلفا و اینترلوکین یک بهبود میبخشد. انباشته شدن پروتئینهای شوک حرارتی در درون سلول، مهار رونویسی و کاهش ترشح عامل نکروز توموری آلفا و اینترلوکین یک را موجب میشود (6). کاربنوکسولون دی سدیم سالت، ترکیب گلوکوکورتیکوئیدی دارویی و بخش اصلی و فعال ریشه شیرین بیان است. شیرین بیان، گیاه چند ساله بومی ناحیه مدیترانه ای، از مرکز تا جنوب روسیه و آسیای صغیر تا ایران است که امروزه به شکل گسترده ای در سراسر اروپا، خاورمیانه و آسیا کشت میشود (7).کاربنوکسولونامروزه در درمان زخمها استفاده میشود (8) و دارای اثر ضد تشنج، آرام بخش و آرام کننده ماهیچهها در موش است (9). این دارو دارای اثرات ضد التهابی (10و 11)، آنتی اکسیدانی (12) و محافظت بخش کبدی[1] است (13). همچنین، این دارو بیان ژن و پروتئین شوک حرارتی 70 "[2]HSP70" را افزایش میدهد. القا پروتئینهای شوک حرارتی به دنبال تجویز کاربنوکسولون به غلظت دارو و رده سلولی مورد استفاده بستگی دارد. اگرچه هدف مستقیم کاربنوکسولون معلوم نیست ولی احتمال دارد القا استرس اکسیداتیو در میتوکندریها بهوسیله کاربنوکسولون، به افزایش بیان پروتئینهای شوک حرارتی منجر شود (14). در حال حاضر، استراتژیهای درمانی برای درمان شوک آندوتوکسیک شامل کمک به خنثیسازی لیپو پلی ساکارید یا سایتوکاینهای القا شده بهوسیله آن است. مطالعات نشان میدهد که خنثیسازی سایتوکاینهای پیش برنده التهاب مانند عامل نکروز توموری آلفا و اینترلوکین یک، مرگ و میر ناشی از عفونت خون با باکتریهای گرم منفی را در مدلهای حیوانی مختلف کاهش میدهد (15). همچنین نشان داده شده است که پروتئینهای شوک حرارتی به طور معنی داری تولید سایتوکاینهای القا شده به وسیله لیپو پلی ساکارید را مهار میکنند (16). هدف از این پژوهش، بررسی اثر تجویز داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت در کاهش شدت التهاب عمومی ناشی از لیپو پلی ساکارید سالمونلا تیفی موریوم در موش آزمایشگاهی است.
مواد و روشها روش تعیین دوز کشنده لیپوپلی ساکارید در تجویز همزمان با د-گالاکتوز آمین هیدروکلراید برای مشخص کردن دوز کشنده لیپو پلی ساکارید، به مظور حساس نمودن موشها نسبت به این ماده، لیپوپلیساکارید سالمونلا انتریکا، سروتایپ تیفی موریوم[3](LPS L6511) (Sigma Aldrich)در همراهی با د- گالاکتوزآمین هیدروکلراید (Merck) تجویز شد. برای این منظور 20 سر موش BALB/c جنس ماده، 6 الی 8 هفته ایی به وزنهای 18 تا 25 گرم، در چهار گروه تقسیم شدند. گروه اول، دوم، سوم وچهارم به ترتیب با محلول رینگر لاکتات حاوی لیپوپلی ساکارید به میزان 50 و 5 میکروگرم به کیلوگرم وزن بدن و7 میکروگرم/ موش وبه ترتیب درهمراهی با در همه گروهها پس از گذشت 24 ساعت، درصد مرگ و میر محاسبه و بهترین دوز کشنده برای انجام آزمایشهای بعدی مشخص شد (18). روش تعیین دوز مناسب داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت برای مشخص کردن دوز مناسب داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت، 15 سر موش BALB/c جنس ماده، 6 الی 8 هفتهایی در محدوده وزنی 18 تا 25 گرم به سه گروه تقسیم شدند. به تمام گروهها محلول رینگر لاکتات حاوی لیپو پلی ساکارید به میزان 7 میکروگرم به هر موش و د- گالاکتوز آمین به میزان 18 میلیگرم به هر موش به عنوان بهترین دوز کشنده لیپوپلی ساکارید ود-گالاکتوز آمین به طور هم زمان، همراه با به ترتیب غلظتهای 10 (گروه اول)، 20 (گروه دوم) و30 (گروه سوم) میلیگرم به کیلوگرم وزن بدن از داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت از طریق ورید دم موش تزریق شد. درهمه گروهها پس از 24 ساعت درصد مرگ ومیر محاسبه شد و دوز مناسب دارو به عنوان دوزی که تجویز آن باعث بیشترین کاهش در میزان مرگ و میر ناشی از تجویز لیپو پلی ساکارید و د- گالاکتوز آمین در موشها میشود، انتخاب شد (19 و 20). زمان بندی تزریق دارو برای تعیین زمان مناسب مصرف دارو، 60 سر موش BALB/c جنس ماده، 6 الی 8 هفته ای به وزن 18 تا 25 گرم به 6 گروه ده تایی تقسیم و طبق برنامه زمانی ارائه شده در جدول 1 تزریق شدند.
جدول 1- زمان بندی تزریق لیپوپلی ساکارید- د-گالاکتوزآمین وکاربنوکسولون دی سدیم سالت در گروههای مختلف
در موارد تزریق داخل وریدی کلیه تزریقها از طریق ورید دم انجام شد. حجم بافر رینگر لاکتات تزریق شده درتمام موشها 200 میکرولیتر است. پساز گذشت 24 ساعت، درصد مرگ ومیر در گروهها محاسبه و کبد، طحال، کلیه، ریه و روده موشهای زنده استخراج شد (19). به منظور بررسی شدت آسیب بافتی، از محل ضایعه همراه با قسمت سالم بافتهای ذکر شده ، برشهای بافتی تهیه و با روش هماتوکسیلین وائوزین رنگ آمیزی شد. برای درجه بندی شدت نکروز بافتی در کبد از اعداد صفر تا 4 استفاده شد. عدد صفر نشان دهنده فقدان آسیب بافتی یا نکروز[4] ، عدد یک نشانگر نکروز خفیف در برخی نقاط[5]، عدد دو نکروز ضعیف[6] ، عدد سه بیانگر شدت نکروز متوسط[7] و عدد چهار نشانگر نکروز شدید[8] است (21). در مورد سایر بافتها درجه بندی استاندارد وجود ندارد. تهیه سرم برای سنجش عامل نکروز توموری آلفا 30 سر موش BALB/c جنس ماده، 6 الی 8 هفته ای به وزن 18 تا 25 گرم به 6 گروه پنج تایی تقسیم شده و طبق زمانبندی ذکر شده، دوباره تزریق شدند. درهرگروه سه ساعت پس ازتزریق، نمونههای سرم جمعآوری شده و مقادیر عامل نکروز توموری آلفا بااستفاده ازکیتELISA طبق دستورالعمل شرکت سازنده (R&D System) سنجش شد. به منظور مقایسه نتایج بین گروهها از آزمون تحلیل واریانسANOVA، نرم افزار SPSS و آزمون مقایسه چند گانه Tukey استفاده شد. نتایج نتایج تعیین دوز کشنده لیپو پلی ساکارید و نتایج مربوط به تعیین بالاترین دوز کشنده لیپوپلیساکارید همراه با د- گالاکتوز آمین با تجویز چهاردوز مختلف در چهار گروه پنج تایی از موشهای Balb/c تحت تزریق مشخص شد. همچنان که شکل 1 نشان میهد، بالاترین میزان مرگ ومیر در گروهی از موشها که 7 میکروگرم لیپو پلی ساکارید همراه با 18 میلیگرم د- گالاکتوز آمین را دریافت نموده بودند، مشاهده شد. بنابراین، این دوز به عنوان بهترین دوز تجویز لیپو پلی ساکارید / د- گالاکتوزآمین تعیین و برای بررسی اثر تجویز داروی کاربنوکسولون متعاقب تجویز لیپو پلی ساکارید / د- گالاکتوز آمین استفاده شد. شکل ا- نمودارتعیین دوز کشنده لیپو پلی ساکارید و
حداکثر میزان مرگ ومیر در گروه سوم (گروهی که 7 میکروگرم لیپو پلی ساکارید و18 میلیگرم/موش نتایج تعیین دوز مناسب داروی کاربنوکسولون نتایج مربوط به تعیین دوز مناسب داروی کاربنوکسولون با تجویز سه دوز مختلف از داروی کاربنوکسولون در سه گروه پنج تایی نشان داد که در گروه دوم میزان مرگ و میر از80 به 20 درصد کاهش یافت (60 درصد کاهش). این گروه تزریق سه ماده لیپو پلی ساکارید به میزان 7 میکروگرم و د- گالاکتوز آمین به میزان 18 میلیگرم به هر موش و کاربنوکسولون به مقدار 20 میلیگرم به کیلو گرم را دریافت نمود. بنابراین، دوز مناسب داروی کاربنوکسولون برای انجام آزمایشهای بعدی 20 میلیگرم/کیلوگرم مشخص شد (شکل 2).
شکل 2- نمودار نتایج تعیین دوز مناسب داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت.
گروه اول دوز کشنده 80 درصد لیپوپلی ساکارید- دگالاکتوز آمین دارو را دریافت نموده است. گروههای دوم و سوم و چهارم به ترتیب 10، 20 و30 میلیگرم/ کیلوگرم از داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت را متعاقب تجویز دوز 80 درصد کشنده لیپوپلی ساکارید- دگالاکتوز آمین دریافت نمودند. حداکثر میزان افزایش بقاء در گروه سوم (گروهی که 20 میلیگرم/ کیلوگرم از داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت را متعاقب تجویز دوز 80 درصد کشنده لیپوپلی ساکارید- دگالاکتوز آمین دریافت نمود) مشاهده شد. نتایج تزریق دوز مناسب داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت در زمانهای مختلف همچنان که با مراجعه به جدول 2 مشخص میشود، تجویز داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت بهترین اثر را هنگامی داشته است که هم زمان با لیپو پلی ساکارید و د- گالاکتوز آمین تزریق شود. همچنین هنگامی که داروی کاربنوکسولون با دوز 20 میلیگرم/کیلوگرم یک ساعت پس از تجویز 7 میکروگرم لیپو پلی ساکارید و 18 میلیگرم/موش
جدول 2- نتایج تزریق دوز مناسب داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت در زمانهای مختلف
در گروههای دریافت کننده لیپوپلی ساکارید نتایج تحلیل بافتی کبد، طحال، کلیه، ریه و روده گروه دریافت کننده لیپو پلی ساکارید و
شکل 3- نمودار مقایسه ای میانگین شدت نکروز در سلولهای کبدی در گروههای مورد مطالعه
همانطور که در شکل 3 مشاهده میشود بیشترین میزان نکروز درگروه LPS ایجاد شد، گروههای دریافت کننده داروی کاربنوکسولون درمقایسه با گروه LPS کاهش درشدت نکروز کبدی رانشان دادند. درگروه کنترل منفی هیچگونه نکروزی مشاهده نشد.مقادیر به شکل میانگین (Mean±SE)نشان داده شده است. همچنین، در کلیه موشهای گروه کنترل با حفظ هسته سلولی هیچگونه نکروزی در سلولهای توبولار مشاهده نشد. در صورتیکه در گروه LPS در مقایسه با سایر گروهها بیشترین میزان نکروز حاد توبولار مشاهده شد و بیشتر سلولها هستههای خود را از دست دادند. در گروههای گیرنده دارو کاهش درخور توجهی در میزان نکروز توبولی مشاهده شد. به طوریکه با بررسی لام پاتولوژی تهیه شده از کلیه موشهای گروه LPS1Carbi.p.، هیچگونه تغییری در سلولهای کلیه مشاهده نشد وهمچنین شدت نکروز در سایر گروههای دریافت کننده کاربنوکسولون نیز به شدت کاهش یافت به طوریکه در گروهCarb6LPS، در برخی از نقاط از دست رفتن هستهها به چشم میخورد و نکروز توبولی مشاهده شد ولی شدت نکروز در مقایسه با گروهLPSکمتر بود. تاثیر داروی کاربنوکسولون در گروهی که کاربنوکسولون، لیپوپلی ساکارید ود گالاکتوز آمین را به طور همزمان دریافت کرده است، در کاهش شدت نکروز بیشتر به چشم میخورد. در این گروه نکروز توبولی بسیار خفیفی در کلیه موشهای تحت بررسی در مقایسه با گروه LPS و گروهCarb6LPS مشاهده شد. در بررسی بافتی نمونههای به دست آمده از طحال، ریه وروده نتایج معنی داری بین گروهها به دست نیامد.
نتایج سنجش غلظت عامل نکروز توموری آلفا موجود در سرم موشها با استفاده از کیت الایزا برای بررسی اختلاف میانگین غلظت عامل نکروز توموری آلفا با سایر گروهها از آزمون تحلیل واریانس استفاده شد. این آزمون با (P value <0.05) اختلاف معنیداری را در میانگین بین برخی گروهها نشان میدهد. آزمون مقایسه چند گانه Tukey نشان میدهد که اختلاف در میانگین غلظت عامل نکروز توموری آلفا مشاهده شده بین گروه LPS با گروه کنترل معنی دار است(P value <0.05). بنابراین، تزریق لیپو پلی ساکارید و د- گالاکتوز آمین باعث افزایش تولید عامل نکروز توموری آلفا شده است. همچنین گروه کنترل با گروه LPS1Carb تفاوت معنی دار دارد
شکل 4- میانگین (Mean±SE) غلظت عامل نکروز توموری آلفا درگروههای مختلف
همانطور که در شکل 4 مشاهده میشود، گروه LPSCarb از نظر میانگین غلظت عامل نکروز توموری آلفا با دیگر گروهها تفاوت معنی دار ندارد. گروه LPS1Carb به جز گروه کنترل با دیگر گروهها تفاوت معنی دار ندارد. گروه Carb6LPS و LPS1Carbi.p. با هیچ کدام از گروهها تفاوت معنی دار نشان نداد. گروه LPS به جز گروه کنترل با دیگر گروهها از اختلاف معنیداری نشان نمیدهد.
بحث و نتیجه گیری در این بررسی، نتیجه گرفته شد که تجویز لیپوپلیساکارید سالمونلا تیفی موریوم به میزان 7 میکروگرم و د- گالاکتوزآمین هیدروکلراید به مقدار 18 میلیگرم باعث مرگ 80 درصد موشها میشود. میون داین[ix]و همکاران وی نیز برای ایجاد مدل آزمایشگاهی شوک اندوتوکسیک، لیپو پلی ساکاریدرا با دوز 5 میکروگرم و د- گالاکتوز آمین را با دوز 20 میلیگرم به هر موش به شکل داخل صفاقی تزریق کردند که موجب مرگ 80 درصد موشها شد (22). این مقادیر با مقادیر استفاده شده در مطالعه ما کمابیش مطابقت دارد. به دنبال تزریق20 میلیگرم (به کیلو گرم وزن بدن) از داروی کاربنوکسولون در موشهای دریافت کننده لیپوپلی ساکارید ود-گالاکتوز آمین با دوز ذکر شده، پس از 24 ساعت میزان مرگ و میر موشها از 80 درصد به 20 درصد کاهش یافت (شکل 2). در این مطالعه، تجویز داروی کاربنوکسولون به میزان 30 میلیگرم (به کیلوگرم وزن بدن) همراه با لیپوپلی ساکارید و د- گالاکتوز آمین باعث مرگ کلیه موشهای تحت آزمایش شد. پیش از این نیز نشان داده شده است که تجویز داروی کاربنوکسولون به مقدار زیاد اثر کشندگی دارد. کاربنوکسولون در فعالیتهای بیوانرژیتیک میتوکندری دخالت دارد که به نوبه خود موجب تغییرات متابولیکی سمی در کبد میشود (23). کاربنوکسولون یکی از ترکیبات عمده گیاه شیرین بیان محسوب شده و نشان داده شده است که مصرف بیش ازحد شیرین بیان اثرات سمی بر روی کبد و سیستم قلبی– عروقی دارد و افزایش فشار خون و ادم را موجب میشود (24). نتایج به دست آمده نشان داد، مصرف داروی کاربنوکسولون در زمانهای مختلف در موشهای تحت تیمار با لیپو پلی ساکارید و د – گالاکتوز آمین، میزان مرگ و میر را کاهش میدهد. به طوریکه تزریق همزمان داروی کاربنوکسولون با غلظت 20 میلیگرم/کیلوگرم، همراه با لیپوپلی ساکارید و در گروه LPS1Carb درصد مرگ و میر (90 درصد) بیشتری در مقایسه با گروه کنترل مثبت یعنی گروه LPS (80 درصد) مشاهده شد و این امر به احتمال زیاد به علت استرس ایجاد شده هنگام تزریق داخل وریدی در موشهای مبتلا به شوک آندوتوکسیک است. به همین دلیل گروه اضافی دیگری در آزمایشها تعریف شد و به منظور کاهش استرس، تزریق دارو به شکل داخل صفاقی انجام شد. در این گروه میزان مرگ ومیرکاهش یافته و از 80 به 50 درصد رسید. در گروه LPS بررسی لامهای آسیبشناسی موشهای زنده نکروز شدید کبدی (شدت چهارمثبت) را نشان داد در صورتیکه در گروه کنترل که بافر رینگر لاکتات دریافت کردند، آسیب کبدی مشاهده نشد (شدت صفر). در مطالعه مشابهی کون[x] و همکاران 400 میلیگرم/کیلوگرم گالاکتوز آمین و 50 میکروگرم/کیلوگرم وزن بدن لیپو پلی ساکارید به طور داخل صفاقی به موشهای بالب سی تزریق کردند و 9 ساعت پس از تزریق شدت نکروز کبدی را بررسی نموده و بروز نکروز هموراژیک در بافت کبدی رامشاهده نمودند. این محققان نشان دادند که آسیبهای کبدی القا شده تحت تاثیر لیپو پلی ساکارید و جوناسن وهمکاران نشان دادند که در موشهایی که به طور سیستمیک با لیپوپلی ساکارید تجویزشدند، عملکرد توبولهای کلیه دچار اختلال شده، میزان فیلتراسیون گلومرولی وفشار خون کاهش یافته، سیستمهای انتقال آب ونمک در سلولهای توبولار کلیه دچار اختلال شده و نارسایی حاد کلیه ایجاد میشود. البته این محققان خاطر نشان کردند که مکانیسمهای آسیبهای کلیوی به دنبال تجویز سیستمیک لیپوپلیساکارید پیچیده بوده و به طور کامل شناخته نشده است (25). در مطالعه حاضر نیز نقش تجویز لیپوپلی ساکارید در ایجاد نکروز حاد توبولار و از دست رفتن هستههای سلولی مشاهده شد. البته تجویزداروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت در زمانهای مختلف کاهش درخور توجهی درمیزان نکروز توبولی را در گروههای دریافت کننده دارو باعث شد. مقدار عامل نکروز توموری آلفا تولید شده در گروه LPS به طور میانگین 729.88±199.63 پیکوگرم/ میلیلیتر و در گروه کنترل 27.92±10.7 پیکوگرم/ میلیلیتر بود. بنابراین، میتوان نتیجه گرفت که تجویز لیپو پلی ساکارید باعث القا تولید عامل نکروز توموری آلفا شده است. این سیتوکین نقش مهمی درالقا آسیبهای کشنده کبدی ایفاء میکند. مقدار عامل نکروز توموری آلفا در گروه LPS1Carb 741.46±250.23 پیکوگرم/میلیلیتر به دست آمد. این مقادیر در مقایسه با گروه LPS (729.88±199.63 پیکوگرم/میلیلیتر) بیشتر است. همچنین، در گروه دیگری که پس از آن به آزمایش اضافه شد با نامLPS1Carbi.p.(که تزریق دارو به شکل داخل صفاقی انجام شد)، مقدار عامل نکروز توموری آلفا به 474.78±91.16 پیکوگرم/میلیلیتر کاهش یافت. بنابراین، میتوان نتیجه گرفت با در نظر گرفتن شرایط و جوانب تجویز دارو از جمله نحوه تزریق، داروی کاربنوکسولون باعث کاهش مقدار تولید عامل نکروز توموری آلفا به دنبال تجویز لیپوپلی ساکارید میشود، تفاوت مشاهده شده شاید به این دلیل است که موشهایی که به دنبال تزریق لیپوپلی ساکارید دچار شوک اندوتوکسیک شده اند به علت تحریک شدید سیستم عصبی سمپاتیک، عروق محیطی تنگ شده ای دارند و بنابراین تزریق دوم داخل وریدی در این موشها به شدت استرس زا است، در حالی که تزریق داخل صفاقی باعث چنین استرسی نمیشود. همچنین در حالیکه در گروه LPS افزایش معنیداری در غلظت عامل نکروز توموری آلفا نسبت به گروه کنترل میبینیم، مشاهده میشود که اختلاف در غلظت عامل نکروز توموری آلفا در گروههای دریافت کننده دارو با کنترل معنی دار نیست، که این رویداد نشان دهنده نقش موثر تجویز دارو با روش مناسب در جلوگیری از افزایش غلظت عامل نکروز توموری آلفا است (27 و 26) . در مجموع، مطالعه پیش روی نشان داد که تزریق داروی کاربنوکسولون دی سدیم سالت باعث کاهش التهاب و آسیب ناشی از شوک آندوتوکسیک با واسطه کاهش در میزان عامل نکروز توموری آلفا، کاهش شدت نکروز در کبد وکلیه ونیز کاهش میزان مرگ ومیر در موشهای تحت مطالعه میشود.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| مراجع | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
References (1) Brooks GF, Butel JS, Morse SA. Jawetz, Melnick, & Adelberg's Medical Microbiology, 25rd ed. New York: McGraw-Hill; 2010. (2) Ohno A, Isii Y, Tateda K, Matumoto T, Miyazaki S, Yokota S, et al. Role of LPS length in Clearance rate of bacteria from the bloodstream in mice. Microbiol1995; 141(10): 2749-59. (3) Ulevitch RJ, Tobias PS. Receptor-dependent mechanisms of cell stimulation by bacterial endotoxin. Annu Rev Immunol 1995; 13: 437-57. (4) Hirata K, Kaneko A, Ogawa K, Hayasaka, H, Onoe T. Effect of endotoxin on rat liver. Analysis of acid phosphatase isozymes in the liver of normal and endotoxin-treated rats. Lab Invest 1980; 43(2): 165-71. (5) Hewett JA, Roth RA. Hepatic and extrahepatic pathobiology of bacterial lipopolysaccharides. Pharmacol Rev 1993; 45(4):382−411. (6) Ensor JE, Wiener S, McCrea KA, Viscardi RM, Crawford EK, Hasday JD. Differential effects of hyperthermia on macrophage interleukin-6 and tumor necrosis factor-expression. Am J Physiol Cell Physiol 1994; 266 (4 Pt 1): C967–74. (7) Blumenthal M, Goldberg A, Brinckmann J. Herbal Medicine: expanded Commission E Monographs. First rd ed, Newtown: American Botanical Council; 2000. (8) Turpie AG, Thomson TJ. Carbenoxolone sodium in the treatment of gastric ulcer with special reference to side effects. Gut 1965; 6(6):591–4.
(9) Hosseinzadeh H, Nassiri Asl M. Anticonvulsant, sedative and muscle relaxant effects of carbenoxolone in mice. BMC Pharmacol. 2003; 29(3): 3. (10) Tangri KK, Seth PK, Parmar SS, Bhargava KP. Biochemical study of anti-inflammatory and anti-arthritic properties of glycyrrhetinic acid. Biochem Pharm 1965; 14(8): 1277–81. (11) Matsui S, Matsumoto H, Sonoda Y, Ando K, Aizu-Yokota E, Sato T, et al. Glycyrrhizin and related compounds down-regulate production of inflammatory chemokines IL-8 and otaxin 1 in a human lung fibroblast cell line. Int Immunopharmacol 2004; 4(13): 1633–44. (12) Kiso Y, Tohkin M, Hikino H, Hattori M, Sakamoto, T, Namba T. Mechanism of antihepatotoxic activity of glycyrhhizin, I: Effect on free radical generation and lipid peroxidation. Planta Med 1984; 50(4): 298–302. (13) Haraguchi H, Ishikawa H, Mizutani K, Tamura Y, Kinoshita T. Antioxidative and superoxide scavenging activities of retrochalcones in Glycyrrhiza inflate. Bioorg Med Chem 1998; 6(3): 339–47. (14) Salvi M, Fiore C, Battaglia V, Palermo M, Armanini D, Toninello A. Carbenoxolone induces oxidative stress in liver mitochondria which isresponsible for transition pore opening. Endocrinology 2005; 146(5): 2306–12. (15) Braunwald E, Fauci AS, Kasper DL, Hauser SL. Harrison's Principles of Internal Medicine. 15rd ed. New York: McGraw-Hill; 2001. (16) Zhang GY, Cao YH, Xu Y. Effect of gap junction in the ischemic injury of focal cerebral infarct. Chin J Clin Rehab 2004; 8: 4510-11. (17) Kwon A H, Qiu Z, Nagahama H, MKaibori M, Kamiyama Y. Fibronectin Suppresses Apoptosis and Protects Mice From Endotoxic Shock. Transplant Proc 2004; 36(8): 2432-5. (18) AkikoMorikawa TS, Naoki Koide YK, Guo-zhi J, Takahashi K, TamadaY, Yokochi T. Apoptotic cell death in the response of D- Galactosamine-sensitized mice to lipopolysaccharide as an experimental endotoxic shock model. Infect Immun 1996; 64(3):734-738. (19) Jing L, Qiong W, Wang F. Glutamine induces heat-shock protein and protects against Escherichia coli lipopolysaccharide-induced vascularhyporeactivity in rats. Crit Care 2007: 11(2): R34. (20) Fredricka C, Martin AH. Carbenoxolone and mefloquine suppress tremor in the harmaline mouse model of essential tremor. Mov Disord 2006; 21(10): 1641-9. (21) Van Westerloo DJ, Giebelen I, Florquin S, Daalhuisen J, Bruno M, DeVos A, et al. The Cholinergic Anti-Inflammatory Pathway Regulates the Host Response during Septic Peritonitis. J Infect dis 2005; 191(12): 2138-48. (22) Mai Van Dien KT, Mya mu M, Koide N, Sugiyama T, Mori I, Yoshida T, et al. Protective Effect of Wogonin on Endotoxin-Induced Lethal Shock in D-Galactosamine-Sensitized Mice. Microbial Immunol 2001; 45(11):751-6. (23) Laubenthal F, Frage einer lebersch Z, Wirkung von A. Carbenoxolone. Dtsch med Wschr 1972; 97:1351–4 (24) Constantin J, Ishii-Iwamoto EL, Suzuki-Kemmelmeier F, Yamamoto N, Bracht A. Bivascular liver perfusion in the anterograde and retrograde modes. Zonation of the response to inhibitors of oxidative phosphorylation. Cell Biochem Funct 1995; 13(3): 201–9. (25) Jonassen TE, Graebe M, Promeneur D, Nielsen S, Christensen S, Olsen NV. Lipopolysaccharide-induced acute renal failure in conscious rats: effects of specific phosphodiesterase type 3 and 4 inhibition. J Pharmacol Exp Ther 2002; 303(1): 364-74. (26) Sethi A, Prakash S, Mohta M, Tyagi A. Shock - a short review. Indian J Anaesth 2003; 47(5):345-59. (27) Chien S. Role of the sympathetic nervous system in hemorrhage. Physiol Rev. 1967; 47(2): 214-88.
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,449 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 843 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||