Pollen morphology of the Onobrychis sect. Heliobrychis in Iran

Karamian, Roya; Moradi Behjou, Ali; Ranjbar, Massoud

تعداد نشریات	44
تعداد شماره‌ها	1,877
تعداد مقالات	15,278
تعداد مشاهده مقاله	43,730,717
تعداد دریافت فایل اصل مقاله	17,563,025

Pollen morphology of the Onobrychis sect. Heliobrychis in Iran

Taxonomy and Biosystematics

مقاله 7، دوره 1، شماره 1، فروردین 2010، صفحه 63-72 اصل مقاله (374.58 K)

نویسندگان

Roya Karamian^* ؛ Ali Moradi Behjou؛ Massoud Ranjbar

Department of Biology, Faculty of Science, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran

چکیده

Pollen morphology of 20 species belonging to Onobrychis sect. Heliobrychis was studied in Iran. The pollen grains from the herbarium specimens were prepared by acetolysis method and then 8 quantitative characters were studied by light microscopy. Data analysis was carried out by cluster analysis and principal component analysis methods. Pollen grains of the sections were 3-colpate with reticulate ornamentation. Results of the study showed that although the pollen grains in the section were comparatively homogenous, but had a considerable variation in the studied quantitative characters. However among the studied characters, equatorial and polar diameters of pollen grains were the most significant characters. The members of the section can be divided into 3 groups based on these characters.

کلیدواژه‌ها

Interspecific relationships؛ Palynological characters؛ Onobrychis sect. Heliobrychis

اصل مقاله

مقدمه

جنس اسپرس دربرگیرنده گیاهان علفی یک ساله یا چندساله‏ای است که به تبار Hedysareae و تیره Fabaceae تعلق دارند. این جنس با حدود 130 گونه به طور عمده در مناطق معتدله شمالی گسترش یافته، لیکن مرکز تنوع ژنتیکی آن شرق مدیترانه و جنوب غربی آسیاست. این جنس به 2 زیرجنس و 9 بخش تقسیم می‏شود Lock & Simpson, 1991) and (Rechinger, 1984.

بخشHeliobrychisBunge ex Boiss.، متعلق به زیرجنس Sisyrosema، دربرگیرنده گیاهانی ساقه‏دار یا تقریباً بی‏ساقه؛ چند ساله بندرت یک ساله؛ گوشوارک‏ها آزاد؛ خوشه پرگل؛ درفش در سطح پشتی کرک‌دار؛ بال‌ها کم و بیش هم‏اندازة کاسه؛ تخمدان (2-)1 تخمکی؛ میوه خمیده، پایک‌دار، پایک تخت، تقریباً دایره‏ای، با درز خمیده، بدون‏تاج، رگه‏های دیسکی و حاشیه‏ای دارای سیخک با کرک‌های پرمانند است. این بخش با دارا بودن 23 گونه بزرگترین بخش جنس اسپرس در محدوده ایران، و اغلب گونه‏های آن انحصاری و دارای ارزش مرتعی هستند (Rechinger, 1984, Ranjbar et al., 2004 (Amirabadi-zadeh et al., 2007.

Širjaev (1926) این بخش را به سه زیربخش Boissierianae، Szovitsianae و Persicae تقسیم می‏کند. با توجه به اهمیت مرتعی اعضای این بخش و فقدان اطلاعات بیوسیستماتیکی جامع در مورد آن‌ها و با در نظر گرفتن این که ایران به عنوان یکی از مراکز اصلی تنوع ژنتیکی این جنس مطرح است، انجام هرگونه پژوهش در این بخش ضروری به نظر می‌رسد. هدف از این بررسی، مطالعه روابط بین‏گونه‏ای اعضای این بخش با استفاده از ویژگی‌های گرده‌‏شناختی و همچنین مقایسه نتایج حاصل از این بررسی با طبقه‌بندی‌های ارائه شده در مورد این بخش ‏است.

مواد و روش‌ها

در حال حاضر از این بخش 23 گونه در محدوده کشور ایران گزارش شده است که بیش از نیمی از آن‌ها انحصاری هستند. به منظور بررسی این گونه‏ها از نمونه‏های موجود در هرباریوم‌های دانشگاه بوعلی سینا و مؤسسه تحقیقات جنگل‌ها و مراتع کشور استفاده شد (جدول 1).

جدول 1- نمونه‏های مورد مطالعه از بخش Heliobrychis.

گونه	اختصار	ارتفاع (m)	محل جمع آوری و جمع آوری کننده
O. andalanica Bornm.	and	1520	کردستان: دهگلان به کامیاران. رنجبر (6138)
O. atropatana Boiss.	atr	1700	آذربایجان: خوی به سیاه‏چشمه. رنجبر (5346)
O. aucheri Boiss. ssp. Teheranica (Bornm.) Rech. f.	auc	1700	سمنان: آهوان. طاهریان (2828)
O. aurea Ranjbar, Amirabadizadeh & Ghahremani	aur	1720	آذربایجان: تبریز به مشک‏انبر. مظفریان (87151)
O. buhseana Bunge ex Boiss.	buh	1900	آذربایجان: تبریز به اسپرخان. مظفریان (72734)
O. gaubae Bornm.	gub	1800	تهران: کرج. مظفریان (82403)
O. gypsicola Rech. f.	gyp	700	خوزستان: رامهرمز به ایذه. اسدی و ابوحمزه (38791)
O. haussknechtii Boiss.	hus	1200	کرمانشاه: تازه‏آباد به ازگله. رنجبر (7584)
O. heliocarpa Boiss.	hel	1300	زنجان: حلب. رنجبر (9962)
O. heterophylla C. A. Mey.	het	1600	آذربایجان: هوراند. رنجبر (6024)
O. kermanensis (Širj. & Rech. f.) Rech. f.	ker	1380	هرمزگان: حاجی‏آباد به سیرجان. امیرآبادی و عباسی (7053)
O. lunata Boiss.	lun	1500	کرمانشاه: سرپل‏ذهاب. رنجبر (7563)
O. melanotricha Boiss. var. melanotricha	mln	2100	اصفهان: چادگان. نوروزی و اعتمادی (647)
O. oxyptera Boiss.	oxp	1800	فارس: مرودشت، ارسنجان. زندی (11775)
O. plantago Bornm.	pln	3200	یزد: ده‏بالا، شیرکوه. فروغی و اسدی (17948)
O. psoraleifolia Boiss.var. psoraleifolia	psr	2200	اصفهان: کاشان، قمصر. مظفریان (42116)
O. scrobiculata Boiss.	scr	1900	همدان: روستای تاج‏آباد. رنجبر و مرادی بهجو (7239)
O. sojakii Rech. f.	sjk	1950	فارس: نورآباد، دشمن‏زیاری. مظفریان (45899)
O. subacaulis Boiss.	sub	550	آذربایجان: سیاهرود به جلفا. رنجبر (6058)
O. szovitsii Boiss.	szv	1500	آذربایجان: تسوج. یوسفی (973)

دانه‏ گرده 20 گونه به روش استاندارد استولیز Erdtman (1960) آماده و از آن‌ها لام‌های دایمی تهیه شد (Moore et al., 1991). بدین منظور 6 میلی‏متر از محلول استولیز (انیدریک ‏استیک و اسید سولفوریک غلیظ به نسبت حجمی 9:1) بر روی گل‌های خرد ‏شده در لوله ‏آزمایش اضافه شد و پس از حرارت دادن به مدت 5 دقیقه در بن‏ماری به مدت 10 دقیقه با دور rpm 2500 سانتریفوژ گردید. محلول ‏رویی دور ریخته شد و به بخش زیرین آب ‏مقطر اضافه و دوباره سانتریفیوژ شد. این کار سه بار تکرار و در آخر محلول ‏رویی دور ریخته شد. از رسوب حاصل که حاوی دانه‏های گرده است، با استفاده از محلول گلیسیرین ژل، اسلایدهای دایمی تهیه شد. آنگاه 8 ویژگی کمی شامل قطر قطبی (P)، قطر استوایی (E)، طول شیار (CL)، عرض شیار (CW)، فاصله بین دو شیار (M)، فاصله انتهای شیار تا قطب (A)، ضخامت اگزین (EX) و نسبت قطر قطبی به قطر استوایی (P/E) برای 20 دانه گرده با استفاده میکروسکوپ نوری و گراتیکول اندازه‏گیری شد. برای مقایسه و گروه‌بندی گونه‏ها از روش تحلیل خوشه‏ای و رسته‌بندی استفاده شد. بدین منظور، میانگین داده‏های کمی محاسبه و با استفاده از نرم‏افزار MVSP version 3.1 (Kovach, 1985-2004) و به روش‌های UPGMA و PCA تحلیل شد.

نتایج و بحث

نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که گرچه دانه‌های گرده در گونه‏های بخش Heliobrychis مشابه است، لیکن از نظر داده‏های کمی تنوع مهمی نشان می‏دهند. دانه‌های گرده در این بخش سه‏شیاری و به شکل بیضوی کشیده با تزیینات شبکه‏ای هستند. ابعاد کمی آنها 22-12×43-27 میکرون، طول شیار 40-24 میکرون، عرض شیار 5/1-1 میکرون، فاصله بین دو شیار 8-5/3 میکرون، فاصله انتهای شیار از قطب 2-1 میکرون، ضخامت اگزین 1-8/0 میکرون و نسبت قطر قطبی به قطر استوایی 7/2-6/1 است (جدول 2 و شکل 1).

جدول 2- محدوده، میانگین و انحراف معیار استاندارد داده‏های مربوط به دانه‏گرده در گونه‏های بخش Heliobrychis.

ویژگی‌های گرده‌شناختی	FL (mm)	P (μm)	E (μm)	CL (μm)	CW (μm)
Group 1
O. szovitsii	21-16	43-[3/2±15/38]-35	20-[6/1±35/18]-16	40-[1/2±3/35]-33	5/1-[3/0±35/1]-1
O. atropatana	17-15	40-[8/1±7/36]-34	22-[1/2±45/17]-14	36-[8/1±4/33]-31	5/1-[2/0±31/1]-1
O. scrobiculata	17-15	40-[6/2±1/37]-33	5/18-[4/1±25/16]-15	35-[4/2±4/32]-28	3/1-[1/0±15/1]-1
O. andalanica	22-17	41-[2/2±37]-34	21-[4/1±35/18]-17	37-[6/2±6/31]-30	5/1-[2/0±17/1]-1
O. oxyptera	20-16	40-[5/2±5/37]-33	20-[4/1±95/17]-15	36-[2/2±1/34]-30	3/1-[1/0±13/1]-1
Group 2
O. aurea	15-12	37-[4/2±05/34]-29	20-[4/2±6/16]-14	34-[4/2±31]-29	5/1-[2/0±19/1]-1
O. melanotricha	13-10	40-[7/2±1/36]-31	20-[8/1±9/16]-14	35-[4/2±8/32]-28	3/1-[1/0±12/1]-1
O. psoraleifolia	13-10	35-[7/1±45/32]-30	20-[8/1±17]-5/14	31-[6/1±9/28]-27	2/1-[1/0±1/1]-1
O. buhseana	13-11	36-[1/2±9/32]-29	5/18-[6/1±16]-5/13	33-[1/2±9/29]-26	4/1-[1/0±14/1]-1
O. kermanensis	15-13	35-[7/1±15/33]-30	18-[4/1±15/16]-14	32-[7/1±15/30]-27	2/1-[1/0±09/1]-1
O. heliocarpa	8-6	34-[4/1±1/32]-30	19-[5/1±3/16]-14	31-[4/1±1/29]-27	2/1-[1/0±07/1]-1
O. aucheri	6-3	35-[8/2±9/31]-26	5/18-[1/2±16]-13	32-[6/2±85/28]-27	3/1-[1/0±16/1]-1
O. lunata	15-12	37-[6/1±4/34]-31	20-[9/1±17]-15	34-[6/1±4/31]-28	3/1-[1/0±14/1]-1
Group 3
O. heterophylla	14-10	34-[7/2±45/31]-5/27	16-[9/0±7/14]-13	31-[4/2±4/28]-24	2/1-[1/0±13/1]-1
O. gypsicola	12-8	34-[5/1±85/30]-29	15-[8/0±7/13]-5/12	31-[5/1±8/27]-26	2/1-[1/0±1/1]-1
O. plantago	10-7	5/31-[6/1±5/29]-27	16-[4/1±17/14]-12	28-[3/1±6/26]-5/24	3/1-[1/0±1/1]-1
O. haussknechtii	10-7	32-[2/1±35/30]-28	17-[3/1±85/14]-13	29-[2/1±4/27]-25	2/1-[1/0±08/1]-1
O. gaubae	14-11	35-[5/1±2/33]-31	16-[2/1±9/13]-5/12	32-[2/1±8/29]-28	2/1-[1/0±05/1]-1
O. sojakii	12-8	36-[6/2±3/33]-28	5/17-[4/1±95/14]-13	32-[6/2±1/30]-25	2/1-[1/0±1/1]-1
O. subacaulis	8-7	38-[9/2±25/34]-30	17-[1±9/14]-5/13	35-[3±2/31]-27	2/1-[1/0±09/1]-1

* قطر قطبی(P)، قطر استوایی(E)، طول شیار(CL)، عرض شیار(CW)، طول گل (FL).

جدول 2 (ادامه)-محدوده، میانگین و انحراف معیار استاندارد مربوط به داده‏های دانه‏گرده در گونه‏های بخش Heliobrychis.

ویژگی‌های گرده‌شناختی	M (μm)	A (μm)	EX (μm)	P/E
Group 1
O. szovitsii	9-[8/1±7/5]-4	2-[3/0±45/1]-1	1-[03/0±99/0]-9/0	61/2-[3/0±1/2]-75/1
O. atropatana	7-[1/1±2/5]-5/3	2-[2/0±63/1]-5/1	1/1-[04/0±02/1]-1	57/2-[2/0±12/2]-82/1
O. scrobiculata	7-[9/0±4/5]-4	5/2-[3/0±2]-5/1	2/1-[1/0±03/1]-1	57/2-[2/0±29/2]-83/1
O. andalanica	8-[1/1±75/5]-4	2-[3/0±75/1]-5/1	1/1-[06/0±01/1]-9/0	3/2-[2/0±2]-7/1
O. oxyptera	7-[8/0±35/5]-4	2-[3/0±7/1]-5/1	1/1-[05/0±97/0]-9/0	6/2-[2/0±1/2]-74/1
Group 2
O. aurea	6-[6/0±83/4]-4	2-[2/0±6/1]-5/1	1-[03/0±99/0]-9/0	5/2-[3/0±1/2]-6/1
O. melanotricha	7-[9/0±8/4]-4	2-[2/0±58/1]-5/1	1-[05/0±95/0]-9/0	37/2-[2/0±14/2]-75/1
O. psoraleifolia	7-[2/1±15/5]-4	8/1-[1/0±58/1]-5/1	1-[04/0±98/0]-9/0	13/2-[1/0±92/1]-72/1
O. buhseana	5/6-[03/1±28/5]-4	5/1	1-[1/0±96/0]-8/0	52/2-[2/0±07/2]-84/1
O. kermanensis	5-[4/0±7/4]-4	5/1	1	29/2-[1/0±06/2]-88/1
O. heliocarpa	7-[1/1±1/5]-5	5/1-[1/0±44/1]-3/1	1-[05/0±97/0]-9/0	43/2-[2/0±98/1]-67/1
O. aucheri	7-[1/1±65/4]-4	5/1-[1/0±41/1]-2/1	1-[05/0±94/0]-9/0	38/2-[2/0±01/2]-78/1
O. lunata	7-[1/1±6]-4	5/1-[1/0±48/1]-3/1	1-[1/0±92/0]-8/0	35/2-[1/0±95/1]-65/1
Group 3
O. heterophylla	6-[7/0±3/4]-5/3	5/1	1-[03/0±91/0]-9/0	43/2-[2/0±15/2]-83/1
O. gypsicola	5/4-[3/0±9/3]-5/3	5/1	1-[07/0±94/0]-8/0	38/2-[1/0±26/2]-07/2
O. plantago	5-[7/0±2/4]-5/3	5/1-[1/0±4/1]-2/1	1-[1/0±94/0]-8/0	23/2-[1/0±09/2]-87/1
O. haussknechtii	6-[7/0±45/4]-4	5/1-[2/0±38/1]-1	1-[1/0±87/0]-8/0	31/2-[2/0±05/2]-79/1
O. gaubae	5-[6/0±05/4]-5/3	2-[2/0±6/1]-5/1	1-[1/0±88/0]-8/0	72/2-[2/0±4/2]-14/2
O. sojakii	5-[7/0±5/4]-5/3	5/1-[1/0±48/1]-3/1	1-[05/0±96/0]-9/0	54/2-[2/0±24/2]-06/2
O. subacaulis	5-[6/0±4/4]-5/3	5/1-[1/0±48/1]-2/1	1-[06/0±91/0]-8/0	67/2-[2/0±3/2]-07/2

*فاصله بین دو شیار(M)، فاصله انتهای شیار تا قطب(A)، ضخامت اگزین(EX)، نسبت قطر قطبی به قطر استوایی(P/E).

شکل 1- میکروگراف دانه‏‌های ‏گرده در بخش Heliobrychis (بزرگنمایی: 1200،مقیاس: 5/0 میکرومتر)

O. szovitsii (A، B) O. atropatana، O. scrobiculata (C، D) O. andalanica، O. oxyptera (E، F) O. aurea، G) O. melanotricha، O. psoraleifolia (H، buhseana (I O.، J) O. kermanensis، K) O. heliocarpa، O. aucheri (L، O. lunata (M، O. heterophylla (N، O. gypsicola (O، O. plantago (P، Q) O. haussknechtii،R ) O. gaubae، S) O. sojakii،O. subacaulis (T.

دندروگرام حاصل از تحلیل خوشهای داده‏های کمّی دانههای گرده در این بخش در شکل 2 ارائه شده است. اگر خط فنونی در سطح 6/3 بر این دندروگرام عمود شود، سه خوشه مجزا به دست خواهد آمد که نشاندهنده وجود سه گروه دانه گرده در این بخش است (شکل 2). رسته‌بندی حاصل از تحلیل مولفه اصلی داده‏ها در شکل 3 ارائه شده است که براساس آن سه تیپ دانه گرده، مشابه با نتایج تحلیل خوشهای، در این بخش قابل تشخیص است (شکل 3). در این رستهبندی، سه محور نخست، 87% از کل تنوع ویژگیهای موجود را توضیح می‏دهند. محور اول 9/58%، محور دوم 9/17% و محور سوم 3/10% از کل تنوع ویژگیها را به نمایش می گذارند (جدول 3). در محور اول ویژگیهایی چون قطر استوایی (E)، قطر قطبی (P)، طول شیار (CL) و در محور دوم نسبت قطر قطبی به قطر استوایی (P/E) بیشترین مقدار بار را در بین سایر ویژگیها به خود اختصاص میدهند (جدول 4).

شکل 2- دندروگرام حاصل از تحلیل خوشهای با استفاده از داده‏های دانه‏ ‏گرده در بخش Heliobrychis

شکل 3- گروهبندی حاصل از تحلیل PCA با استفاده از داده‏های دانه‏ ‏گرده در بخش Heliobrychis

جدول 3- مقادیر ویژه، درصد واریانس و درصد تجمعی هر یک از محورهای اصلی

محور 5	محور 4	محور 3	محور 2	محور 1
34/0	55/0	82/0	43/1	71/4	مقادیر ویژه
3/4	8/6	3/10	9/17	9/58	درصد واریانس
2/98	9/93	87	8/76	9/58	درصد تجمعی

جدول 4- مقدار بار ویژگیهای گردهشناختی در هر یک از محورهای اصلی

محور 5	محور 4	محور 3	محور 2	محور 1
-	-	-	309/0	419/0	P
-	-	-	-	436/0	E
-	-	-	301/0	406/0	CL
-	278/0	-	-	337/0	CW
342/0	-	-	-	389/0	M
-	-	768/0	288/0	262/0	A
456/0	810/0	-	-	345/0	EX
221/0	-	-	775/0	-	P/E

نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که بخش Heliobrychis را از نظر ویژگی‌های گرده شناختی می‏توان به سه گروه تقسیم کرد (جدول 2) که عبارتند از:

1. گروه اول دربرگیرنده گونه‏هایی است که دارای دانه گرده بزرگ بوده، به واسطه دارا بودن دانه گرده با میانگین قطر قطبی 15/38-7/36 میکرون و میانگین قطر استوایی 35/18-25/16 از سایرین جدا می‏شود (جدول 5). این گروه شامل گونه‏های O. szovitsii،O. atropatana، O. scrobiculata، O. andalanicaو O. oxyptera است.

2. گروه دوم شامل گونه‏هایی است که دارای دانه گرده متوسط بوده، به واسطه دارا بودن دانه گرده با میانگین قطر قطبی (1/36-)4/34-9/31 میکرون و میانگین قطر استوایی 17-16 میکرون از سایرین جدا می‏شود (جدول 5). این گروه گونه‏های O.aurea، O. melanotricha، O. psoraleifolia، O. buhseana، O. kermanensis، O.heliocarpa(یکساله)، O. aucheri(یکساله) و O. lunata را در برمیگیرد.

3. گروه سوم دربرگیرنده گونه‏هایی است که دارای دانه گرده کوچک بوده، به واسطه دارا بودن دانه گرده با میانگین قطر قطبی 25/34-5/29 میکرون و میانگین قطر استوایی 95/14-7/13 میکرون از سایرین جدا می‏شود (جدول 5). این گروه شامل گونه‏هایO. heterophylla، O. gypsicola، O. plantago، O. haussknechtii، O. gaubae، O. sojakii و O. subacaulis (یکساله) است.

جدول 5-محدوده، میانگین و انحراف معیار استاندارد داده‏های دانه گرده و محدوده طول گل (FL) درسه گروه متعلق به بخش .Heliobrychis

گروه سوم	گروه دوم	گروه اول
(14-)12-7	15-10(8-3)	22-15	(mm) FL
38-[5/2±8/31]-27	40-[4/2±4/33]-26	43-[2/2±3/37]-33	P (μm)
5/17-[2/1±4/14]-12	5/20-[8/1±7/16]-13	22-[7/1±7/17]-14	E (μm)
35-[5/2±8/28]-24	36-[3/2±3/30]-5/23	40-[5/2±4/33]-28	CL (μm)
3/1-[1/0±1/1]-1	5/1-[1/0±1/1]-1	2-[2/0±2/1]-1	CW (μm)
6-[6/0±3/4]-3	8-[02/1±1/5]-5/3	9-[1/1±5/5]-5/3	M (μm)
2-[1/0±5/1]-1	2-[16/0±5/1]-2/1	3-[4/0±8/1]-1	A (μm)
1-[07/0±9/0]-8/0	1-[05/0±96/0]-8/0	2/1-[05/0±1]-9/0	EX (μm)
7/2-[2/0±2/2]-8/1	5/2-[2/0±01/2]-6/1	6/2-[2/0±1/2]-7/1	P/E

نکته جالب توجه در مورد ویژگی‌های گرده‌شناختی این است که در گونه‏های چندساله، ابعاد کمی دانه‌های‏ گرده با اندازه گل‌ها منطبق هستند، به طوری که گونه‏های گروه اول دارای گل‌های بزرگ (22-15 میلی‌متر)، گروه دوم دارای گل‌های متوسط (15-10 میلی‌متر) و گروه سوم دارای گل‌های نسبتاً کوچک ((14-)12-7 میلی‌متر) هستند. اما در مقایسه گونه‏های چند ساله (دارای گل‌های بزرگ) با گونه‏های یک‏ساله (دارای گل‌های کوچک) این الگو مشاهده نشده و این دو گروه از هم جدا نمی‏شوند (جدول 5).

Širjaev (1926) این بخش را به سه زیربخش تقسیم کرده است. وی گونه O. szovitsiiرا به تنهایی در زیربخش Szovitsianae، گونه‏های یکساله را در زیربخش Persicae و سایر گونه‏های موجود تا آن زمان را در زیربخش Boissierianae قرار داده است. مقایسه تقسیمبندی مذکور با نتایج حاصل از این مطالعه نشان می‏دهد که در گروه اول که در برگیرنده گونه O. szovitsii است، چهار گونه دیگر که از نظر Širjaev در زیربخش Boissierianae قرار می‏گیرند، نیز حضور دارند. در ضمن گونههای یک ساله بخش نیز که از نظر وی در زیربخش Persicae قرار می‏گیرند، از نظر ویژگیهای گردهشناختی متعلق به گروههای مجزا هستند.

بنابراین، مشاهده می‏شود که نتایج حاصل از مطالعه گردهشناختی دارای تطابق کمی با طبقهبندی Širjaev است. اشاره به این نکته نیز مهم است که در کنار مطالعه گردهشناسی در این بخش، مطالعات جامع بیوسیستماتیکی با استفاده از ویژگیهای مختلف ریختشناختی، تشریحی، جغرافیای گیاهی و ... انجام شده است. با در نظر گرفتن نتایج حاصل از آنها باید متذکرشد که برای دستیابی به یک گروهبندی مناسب در این بخش باید ویژگیهای گردهشناختی را به همراه با سایر ویژگیها به کار برد.

مراجع

منابع

Amirabadi-zadeh, H., Abbassi, M. and Ranjbar, M. (2007) A new species of Onobrychis sect. Heliobrychis (tribe Hedysarae) from Iran. Iranian Journal of Botany 13 (1): 53-56.

Choi, B. and Ohashi, H. (1996) Pollen morphology and taxonomy of Hedysarum and its related genera of tribe Hedysareae (Leguminosae-Paoilionoideae). Journal of Japanese Botany 71: 191-213.

Kovach, W. L. (1985-2004) MVSP- A multivariate statistical package for windows (version 3.1). Pentraeth Wales, UK: Kovach Computing Services.

Lock, J. M. and Simpson, K. (1991) Legume of west Asia, A checklist. RoyalBotanic Gardens, Kew.

Moore, P. D., Webb, J. E. and Collinson, M. E. (1991) Pollen analysis. Blackwell scientific publications, Oxford.

Pavlova, D. K. and Manova, V. L. (2000) Pollen morphology of the genera Onobrychis and Hedysarum (Hedysareae, Fabaceae) in Bulgaria. Annales Botanici Fennici 37: 207-217.

Ranjbar, M., Amirabadizadeh, H., Karamian, R. and Ghahremani, M. A. (2004) Note on Onobrychis sect. Heliobrychis (Fabaceae) in Iran. Willdenowia 34: 187-190. Berlin-Dahlem.

Rechinger, K. H. (1984) Onobrychis. PP. 389-459. In: Flora Iranica vol. 157 (ed. Rechinger, K. H.). Graz: Akademische Druck-u.-Verlagsanstalt.

Širjaev, G. I. (1926) Onobrychis generis revisio critica. Publication de la Faculte des

آمار

تعداد مشاهده مقاله: 1,205

تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 670

سامانه مدیریت نشریات علمی. طراحی و پیاده سازی از سیناوب

پیوندهای مفید

اخبار و اعلانات

آمار

Pollen morphology of the Onobrychis sect. Heliobrychis in Iran